KORNEAL EPİTELYAL YARALANMALARDA İNSAN AMNİYOTİK MEMBRAN EKSTRESİNİN DEFEKT İYİLEŞMESİNE ETKİSİ - KAN, EMRAH (Fırat Üniveristesi, 2007)
Bu çalışma Fırat Üniversitesi Göz Hastalıkları ABD tarafından gerçekleş tirilmiştir. Bu çalışmanın amacı alkali yanık oluşturulan tavşan kornealarında amniyon membran transplantasyonu, amniyon membran ekstresi, otolog serumun tedavi edici rollerini araştırmaktır. Çalışmada ağırlıkları 2500-3000 gram arasında değişen 24 tavşan , her biri rastgele seçilen ve 3 tavşandan oluşan 8 gruba ayrıldı. Deneklerin korneasına 8 mm çapında 1 N sodyum hidroksit (1 N NaOH) ile emdirilmiş filtre kağıdı 30 saniye bekletilerek epitelyal defekt oluşturuldu. Epitelyal defekt oluşturulan ( grup1, 2, 3, 4) ve oluşturulmayan gruplara aynı tedavi uygulandı. Grup 1 ve 5'e topikal amniyotik membran ekstresi, grup 2 ve 6'ya topikal serum tedavisi, grup 3 ve 7'e amniyotik memb ran transplantasyonu ve grup 4 ve 8'e herhangi bir tedavi uygulanmadı. Bu uygulamayı takiben 2, 6 ve 8. günlerde, epitel defektlerinin boyutunun ölçülmesi işlemi için kornea floresein kağıt ile boyandıktan sonra klinik görünümlerinin fotoğrafları çekildi. Elde edilen tüm veriler fundus kameraya bağlı bilgisayar ortamına aktarılarak fotoğraflar IMAGE net sistem ile değerlendirildi (Topcon, Itabashiku, Tokyo, Japan). Çalışma sonrası hayvanlar dekapite edilere k korneaları alındı. Her gruptaki korneaların yarısı biyokimyasal diğer yarıs ı ise histopatolojik değerlendirme için ayrıldı. EGF seviyesi amniyotik ekstre ve otolog serum içerisinde ve her gruptaki kornea lizat için biyokimyasal olarak değerlendirildi. H-E boyama ile her gruptaki korneal neovaskülarizasyon ve PMNL'ler sayıldı ve santral korneal epitelyal kalınlık değerleri ölçüldü. Dördüncü gruptaki (tedavi almayan grup) 2, 6 ve 8.günlerde değerlendirilen reepitelizasyon hızının epitelyal defekt oluşturulmuş diğer gruplara göre ( grup1, 2, 3) anlamlı yüksek olduğu izlendi. Grup 1, 2 ve 3'teki reepitelizasyon oranın daha düşük olması , aslında heterolog uygulama olan bu tedavi rejimlerinin antijenik yapısına bağlandı. Histopatolojik incelemede amniyon membran transplantasyonu uygulanmış grup, serum ve amniyotik ekstre grupları ile karşılaştırıldığında korneal damar ve PMNL sayısının anlamlı olarak daha düşük, santral korneal epitelin ise anlamlı olarak daha kalın olduğu gözlendi. Biyokimyasal incelemede çalışmamızda olduğu gibi cerrahi işlem gibi okül er yüzeyde travma oluşturulması EGFR'de upregülasyona bağlı EGF düzeylerini yükseltmektedir. Fakat ekzojen uygulama sonucu ar tmış miktardaki EGF düzeyleri ile EGFR' lerinde downregülasyon oluşabilmektedir, bu nedenle grup 1'de ( amniyon ekstre) kornea lizat EGF düzeyleri diğer gruplara göre anlamlı olarak düşük seviyelerde izlendi. Çalışma sonuçlarımız göstermekterdir ki alkali yanık sonrası amniyon membran transplantasyonu korneal enflamasyon ve neovaskülarizasyonu önlemede serum ve amniyotik ekstre tedavilerine göre daha başarılıdır. Bununla beraber tedavi almayan gruplardaki reepitelizasyon hızı diğer heterolog tedavilere göre daha iyi olmaktadır. Ayrıca yüksek doz EGF uygulamaları enflamasyona ve EGFR'de downregülasyon neden olarak daha kötü iyileşme sonuçları doğurmaktadır . Bu nedenle amniyon membran transplantasyonu persistant kornea epitel defekti iyileşme sürecinde hızı artırmasa dahi iyileşmeyi daha iyi modüle etmesi nedeni ile tercih edilmelidir. Anahtar Kelimeler: Deneysel alkali yaralanmalar, amniyon membr an transplantasyonu, otolog serum tedavisi, EGF

This study was performed in the Firat University Medical School Department of Ophthalmology. The purpose of this study was to determine the therapeutic eff ect of topical administiration of amniotic membrane extract, serum and amniotic membrane transplantation in rabbit cornea that was exposed to alkali burn. Twentyfour rabbit weighing 2500 - 3000 g were enrolled in the study and they were randomly distributed into 8 groups. A central corneal epithelial wound extending into the stroma was produced by using 1 N NaOH soaked filter-paper disc (8 mm diameter) applied to the corneal surface for 30 seconds in group 1, 2, 3, 4. In group 1 and 5 topical amniotic membrane extract, in group II and VI topical serum, in group III and VII amniotic membrane transplantation and in group IV and VIII no treatment was administered with the same protocol. The wound size was photographed by staining the cornea with fluorescein at 2, 6 and 8. days. By using computer imaging analysis the area of the wound was measured from the photographs (Topcon, Itabashiku, Tokyo, Japan). At the 8 th day, the animals were sacrificed and corneas were excised. Half of the corneas were reserved for histopathological evaluation, the other half for biochemical analysis in each group. The EGF levels were determined by ELİSA in amniotic extracts and serum and in corneal lysates. The corneas were stained by H&E and corneal neovascularization, PMNL numbers were counted and central cornea epithelial thickness was measured by light microscope. The results were compared statistically. In group 4 reepithelialization was statistically faster than the other epithelial defect performed groups (group 1, 2, 3). The low rate of reepithelialization in group 1, 2 and 3 was due to antigenic properties of heterologous treatment. In histopathologic analysis of each group indicated that the number of PMNL s and neovascularization were statistically lower and central corneal epithelium was thicker in amnion membrane transplant treatment group (group 3) than amniotic extract, serum and no treatment groups. Biochemical analysis of each group indicated that ocular surface trauma such as surg ery, increased the EGF levels due to upregulation of EGFR. But excess EGF levels due to exogenous administration caused EGFR downregulation and degradati on so this is the possible explanation of the lower values of EGF levels in group 1 (amnion extract) than the other s. Our results suggested that that amniotic membrane transplantation is more successful in preventing corneal inflammation, neovascularizatio n than amniotic extract and serum treatment in experimental alkali wound. In no treatment group, corneal reepithelialization rate was better than the heterologous treatment groups. We concluded that high dose of EGF may delay reepithelialization by triggering inflammation and EGFR downregulation. We advise amniotic membrane transplant ation in persistent epithelial defect treatment because of its remodeling effect although it does not fasten the reepithelialization rate. Key Words: Experimental alkali wound, amnion membrane transplantation, auotologous serum treatment, EGF
Effect of human amniotic membrane extract in corneal epithelial wound healing
Keywords: Göz Hastalıkları