İbn Sinâ hikâyelerinin arketipsel tahlili - Şimşek, Esma; Senocak, Ebru (My University, 2009)
Arketipler, Jung’un ifadesiyle bilinci etkileyen ve her insanın ortak bilinçdışını oluşturan “içteki” ortak etkenlerdir. Arketiplerin kökeni mitlere bağlı olup Campbell’in “ayrılış-aşama-dönüş” formülü ile çözümlenmektedir. Destan, masal, halk hikâyesi vb. gibi anlatmaya dayalı türlerde semboller ardında şifrelenerek verilen bu bilgiler, kahramanın yolculuk macerasına anlam kazandırmaktadır.İbn Sinâ Hikâyeleri de, Türk kültür tarihinde filozof, hekim, matematikçi, fizikçi, şair, seyyah ve bilgin olarak tanınan İbn Sinâ’nın, halk düşünce dünyasında sihirbaz, büyücü, evliya ve simyacı vasıflarıyla ele alındığı bir eserdir. İbn Sinâ Hikâyeleri, İbn Sinâ’nın “ayrılış-aşama-dönüş” arketiplerine uygun olarak bireyleşme mücadelesini vermesi ve “Yüce Birey”, “Anima-Animus”, “Gölge”, “İç/Tüm Benlik” ve “Yüce Ana” arketiplerini ele alması açısından önemlidir. Bu yüzden sembolik değerlendirme yapıldığında eserin değeri daha iyi anlaşılacaktır.
Keywords: Arketip; sembolizm; tasavvuf; İbni Sina; gölge arketipi; hikaye analizi; içsel yolculuk; ruhsal olgunluk; ortak bilinçdışı; bireyleşme; mitolojik motifler; anima