DENEYSEL DİYABETİK SIÇAN BÖBREK DOKUSUNDA ADROPİN VE BETATROFİN ÜZERİNE VİTAMİN D'NİN ETKİLERİ - DEMİRCAN, SELÇUK (Fırat Üniveristesi, 2018)
Diabetes Mellitus (DM) hiperglisemi ile karakterize olan heterojen bir metabolizma bozukluğudur. DM; karbonhidrat, lipid ve protein metabolizmasındaki bozukluklar ile hızlanmış aterosklerozla birlikte, mikrovasküler ve makrovasküler komplikasyonlarla seyreden kronik metabolik bir hastalıktır. Bu çalışmada; streptozotosin (STZ) ile oluşturulan deneysel diyabet modelinde sıçan böbrek dokusunda adropin, betatrofin ve apoptozis üzerine vitamin D'nin etkileri incelemek amacıyla yapılmıştır. Sekiz-on haftalık 41 adet Wistar albino cinsi erkek sıçanlar her grupta 7 hayvan olacak şekilde 5 gruba ayrıldı. Kontrol grubuna herhangi bir uygulama yapılmadı. Buffer grubuna tek doz 0.1 M sodyum Buffer'ı ip uygulandı. Vitamin D grubuna günlük 200 IU/gün oral yolla Vitamin D uygulandı. Diyabet grubuna 50mg/kg tek doz STZ 0.1 M sodyum Buffer'ında çözdürülerek ip uygulandı. Glukoz düzeyi 250mg/dl üzerinde olanlar diyabetik kabul edildi. Diyabet+Vitamin D grubu 50mg/kg tek doz STZ 0.1 M sodyum Buffer çözdürülerek ip uygulandı. Diyabet oluşturulduktan sonra Vitamin D 200IU/gün oral yolla uygulandı. Deney sonunda tüm gruptaki sıçanlar dekapite edildi ve hızla böbrek dokuları çıkarılarak immünohistokimya ile TUNEL boyama yapıldı. Ayrıca tüm gruplara ait serum örneklerinden de total antioksidan status (TAS) ve total oksidan status (TOS) düzeyleri incelendi. Yapılan biyokimyasal ve histolojik incelemelerde serum TOS, TAS düzeyi ile TUNEL pozitifliği, adropin ve betatrofin immünreaktivitesi; Kontrol, Tampon ve Vitamin D gruplarında benzerdi. Kontrol grubuyla kıyaslandığında Diyabetik grupta TOS düzeyi ve TUNEL pozitifliği anlamlı olarak artarken TAS düzeyi, adropin ve betatrofin immünreaktivitesi belirgin olarak azalmıştı. Diyabetik grup ile kıyaslandığında ise Diyabet+Vitamin D grubunda TOS düzeyi ve TUNEL pozitifliği anlamlı olarak azalırken TAS düzeyi, adropin ve betatrofin immünreaktivitesi belirgin olarak artmıştı. Sonuç olarak, diyabetin komplikasyonlarını önlemek amacıyla vitamin D ilişkili tedavi yaklaşımlarının denenmesinin ve adropin ile betatrofin'in diyabetik nefropati patogenezinde yer alabileceğinden daha ileri araştırmaların yapılması gerektiği kanaatine varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Rat, diabetes mellitus, böbrek, adropin, betatrofin

Diabetes Mellitus (DM) is a heterogeneous disorder of metabolism characterized by hyperglycaemia. DM; is a chronic metabolic disease with microvascular and macrovascular complications, with accelerated atherosclerosis and along disorders of carbohydrate, lipid and protein metabolism. In this study; the effects of vitamin D on adropine, betatrophine and apoptosis in rat kidney tissue were investigated in streptozotocin (STZ) induced experimental diabetes model. 42 male Wistar albino rats aged 8-10 weeks were divided into 5 groups as 7 animals in each group. The control group had no application. A single dose of 0.1 M sodium citrate buffer was applied to the citrate buffer group. Vitamin D was administered 200IU / day orally to Vitamin D group. For the diabetes group, 50 mg / kg single dose STZ was injected ip which was dissolved in 0.1 M sodium citrate buffer. Rats with a glucose level above 250 mg/dl were considered diabetic. To Diabetes+Vitamin D group, 50 mg / kg single dose STZ which was dissolved in 0.1 M sodium citrate buffer was injected ip. Vitamin D was administered orally 200 IU / day after the formation of diabetes. At the end of the experiment, the rats in all groups were decapitated and kidney tissues were rapidly removed and TUNEL stained with immunohistochemistry. Total antioxidant status (TAS) and total oxidant status (TOS) levels were also investigated in serum samples from all groups. In biochemical and histological examinations, Serum TOS, TAS level and TUNEL positivity, adropine and betatrophine immunoreactivity were similar in the control, buffer and vitamin D groups. When compared with the control group, TOS level and TUNEL positivity increased significantly in diabetic group, whereas TAS level, adropin and betatrophine immunoreactivity decreased significantly. Compared with diabetic group, in Diabet+Vitamin D group TAS level, adropin and betatrophine immunoreactivity were significantly increased while TOS level and TUNEL positivity decreased significantly. As a result, it has been concluded that further studies should be performed to try vitamin D-related treatment approaches to prevent complications of diabetes and to investigate the adropine and betatrophine in the pathogenesis of diabetic nephropathy. Key words: Rat, diabetes mellitus, kidney, adropine, betatrophine
The effects of vitamin D on adropine and betatrofine in experimental diabetic rat kidney
Keywords: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları