HIRİSTİYAN KÜLTÜRÜNDE ŞİFA OLGUSU - ALAKUŞ, ABDULLAH (Fırat Üniveristesi, 2023)
Hıristiyanlık, I. yüzyılda Filistin yöresinde yaşamış olan İsa'ya dayandırılan bir dindir. İsa'nın hayatını anlatan Yeni Ahit metinleri, ona ve havarilerine atfedilen olağanüstü hadiseleri aktarmaktadır. Bu anlatıların çoğunluğu çeşitli hastalıkların iyileştirilmesi, ölülerin diriltilmesi ve şeytan çıkarmayı içeren şifa uygulamalarıdır. Hıristiyanlık, Hak bir din olduğu konusundaki delilleri İncillerde aktarılan ilgili olaylara dayandırmaktadır. İsa'ya atfedilen Mesih, Tanrı oğlu ve Tanrı gibi vasıflar da onun mucizevi şifa özellikleriyle ilişkilendirilmektedir. Hıristiyan şifacılığında dikkati çeken hususlardan birisi de, ilk dönemlerden itibaren konuyla ilgili anlatı ve uygulamalarla misyonerlik faaliyetlerinin yapılmış olmasıdır. Hıristiyanlıkta kurumsallaşma sürecinde de şifa uygulama ve anlayışı gelişimini sürdürmüştür. Bu bağlamda Hıristiyan sakramentlerine yüklenen öncelikli anlamlardan birisi de şifacılık olmuştur. Hıristiyan kültüründeki diğer önemli dinsel şifa uygulamaları da Ortaçağ boyunca yaygınlaşan şeytan çıkarma ritüeli ve kutsal kabul edilen kişilerle ilgili pratiklerdir. Bu dönemde Hıristiyanlar tarafından tıbbi tedavi uygulamalarından ziyade dinsel şifa yöntemleri tercih edilmiştir. Çünkü Hıristiyanlıkta çağlar boyunca hastalık ve sorunların, asli günah nedeniyle oluşan durumlar olduğuna inanılmıştır. Bu açıdan Hıristiyanlığın ortaya çıktığı kültür havzasından etkilendiği görülmektedir. Hıristiyanlıkta diğer dinlere nazaran ön planda olan şifacılık uygulama ve yaklaşımları, tezimizin konusunu oluşturmaktadır. Çalışmamızın amacı da Hıristiyanlığın tarihsel süreç içerisinde nasıl bir şifa dini olarak ortaya çıktığı, geliştiği ve yayıldığının araştırılmasıdır. Çalışmada öncelikle İncillerde aktarılan şifa hadiselerinin kaynakları ortaya konulmaya çalışılmıştır. Daha sonra kurumsal Hıristiyanlığın şifa öğretisi ve uygulamaları ele alınmıştır. Hıristiyanlıktaki dinsel şifa anlayışı ve uygulamalarının anlaşılması noktasında deskriptif (vasıflandırıcı) yöntem kullanılmıştır. Hıristiyanlığın şifa olgusunun kökenlerinin belirlenmesi amacıyla tarihi-karşılaştırmalı yöntemden yararlanılmıştır. Nihayetinde de elde edilen veriler, fenomenolojik yaklaşım doğrultusunda değerlendirilmiştir.

Christianity is a religion based on Jesus who lived in Palestine in the 1st century. The New Testament texts describing the life of Jesus convey the extraordinary events attributed to him and his apostles. The majority of these narratives are the practices involving healing various diseases, resurrection of the dead and exorcism. Christianity bases its evidence of being a true religion on the relevant events in the Gospels. Attributes such as the Messiah, Son of God and God referred to Jesus are also associated with his miraculous healing properties. Another remarkable point in Christian healing is that missionary activities have been carried out with narratives and practices related to the subject since the early periods. In the process of institutionalization in Christianity, the practice and understanding of healing continued to develop. In this context, one of the primary meanings attributed to the Christian sacraments has been healing. Other important religious healing practices in Christian culture are the exorcism ritual and practices related to holy persons which were common during the Middle Ages. In this period, religious healing methods were preferred by Christians rather than medical treatment practices. Because, it was believed that diseases and problems were caused by the original sin of humanity in Christianity for ages. In this respect, it is seen that Christianity was influenced by the cultural basin in which it emerged. Healing practices and approaches, which are at the forefront in Christianity compared to other religions, constitute the subject of our thesis. The aim of our study is to investigate how Christianity emerged, developed and spread as a healing religion in the historical process. In the study, firstly, the sources of the healing events in the Gospels are revealed. Afterwards, the healing teaching and practices of theoretical Christianity are discussed. Descriptive (qualifying) method is used to evaluate the understanding and practices of healing in Christianity. In order to determine the origins of the healing phenomenon of Christianity, the historical-comparative method is used. Finally, the obtained information is evaluated with a phenomenological approach.
Healing phenomenon in Christian culture
Keywords: Din; Tarih