ELAZIĞ İL MERKEZİNDE HASTANE ACİLLERİNDE GÖREV YAPAN DOKTOR VE HEMŞİRELERİN ŞİDDETE MARUZ KALMA VE TÜKENMİŞLİK DURUMLARININ İRDELENMESİ

Abstract

Acilde çalışan doktor ve hemşirelerin karşılaştıkları en önemli sorunlardan biri işyeri şiddetidir. Bu çalışma Elazığ il merkezindeki hastane acil servislerinde çalışan doktor ve hemşirelerin şiddetle karşılaşma durumlarını, bunu etkileyen faktörleri ve oluşturduğu sıkıntıları ortaya koyarak, şiddete maruz kalma ve tükenmişlik arasındaki ilişkiyi irdelemektir. Tanımlayıcı ve kesitsel tipte olan bu araştırmanın evrenini Elazığ İl Merkezinde bulunan biri üniversite, biri şehir hastanesi, üçü özel hastane olmak üzere beş hastanenin acil servisinde (erişkin ve çocuk acil) görev yapan 105 doktor ve 139 hemşire olmak üzere 244 kişi oluşturmaktadır. Araştırmada herhangi bir örneklem seçilmeden evrenin tümü araştırmaya dâhil edilmiştir. Katılımcıların sosyodemografik özellikleri ve şiddete yaklaşımları, şiddete maruz kalma durumları ve bunun nedenlerinin irdelendiği anket soruları ve Maslach Tükenmişlik Ölçeği katılımcılarla yüz yüze görüşülerek uygulanmıştır. Araştırmaya katılan 244 kişinin %52.9'u kadın, %57'si hemşire olup yaş ortalaması 30.5±7.9 yıldır. Doktor ve hemşirelerin %89.8'inin mesleğini icra ederken şiddete uğrama endişesi taşıdığı, %73.0'ının meslek hayatı boyunca en az bir defa şiddete maruz kaldığı, şiddete maruz kalan kişilerin ise %57.3'ünün şiddet sonrası bildirimde bulunmadığı gözlenmiştir. Yaş ve hizmet süresi ile duygusal tükenme, duyarsızlaşma ve kişisel başarısızlık arasında negatif yönde anlamlı bir korelasyon bulunmuştur. Meslek hayatı boyunca en az bir defa şiddete maruz kalan katılımcıların duygusal tükenme ve duyarsızlaşma puanlarının anlamlı şekilde daha yüksek olduğu bulunmuştur. Sonuç olarak; Elazığ il merkezinde hastane acillerinde görev yapan doktor ve hemşirelerin çoğunun şiddete maruz kaldığı, şiddete maruz kalmanın tükenmişlik durumunu etkilediği ayrıca hizmet süresi arttıkça şiddete maruz kalma durumu ve tükenmişliğin arttığı görülmüştür. Tükenmişliği azaltmak adına sağlık kurumlarında şiddeti azaltmaya yönelik uygulamalara gereksinim vardır.

One of the most important problems faced by doctors and nurses working in the emergency room is workplace violence. This study aims to examine the relationship between exposure to violence and burnout by revealing the situations of doctors and nurses working in the emergency services of the hospital in the city center of Elazig, the factors affecting it and the problems it creates. The universe of this descriptive and cross-sectional study consists of 244 people, 105 doctors and 139 nurses, working in the emergency services (adult and pediatric emergency) of five hospitals, one of which is a university, one is a city hospital, and three are private hospitals, located in the city center of Elazig. The entire universe was included in the study without selecting any sample in the study. The sociodemographic characteristics of the participants and their approaches to violence, their exposure to violence and the reasons for this, and the Maslach Burnout Scale were applied by face-to-face interviews with the participants. 52.9% of the 244 people participating in the study were women and 57% were nurses, with a mean age of 30.5±7.9 years. It was observed that 89.8% of the doctors and nurses were concerned about being exposed to violence while performing their profession, 73.0% of them were exposed to violence at least once in their professional life, and 57.3% of the people who were exposed to violence did not report it after the violence. A significant negative correlation was found between age and length of service and emotional exhaustion, depersonalization and personal failure. It was found that the emotional exhaustion and depersonalization scores of the participants who were exposed to violence at least once during their professional life were significantly higher. As a result; It has been observed that most of the doctors and nurses working in the hospital emergency departments in Elazig city center are exposed to violence, exposure to violence affects burnout, and as the length of service increases, exposure to violence and burnout increase. In order to reduce burnout, there is a need for practices to reduce violence in health institutions.