KRONİK CİVA KLORÜR UYGULANAN RATLARDA KARACİĞER VE BÖBREKTE OLUŞAN OKSİDATİF HASAR VE APOPTOZ ÜZERİNE NARİNGENİNİN ETKİSİ

Abstract

Civa klorür serbest radikallerin oluşuma yol açan hepatotoksisiteye, nefrotoksisiteye ve apoptoza neden olan bir ağır metal türüdür. Çalışmada civa klorüre maruz kalan ratlarda karaciğer ve böbrekte meydana gelen oksidatif stres ve apoptoz üzerine naringeninin etkileri araştırılmıştır. Çalışmada 41 adet erkek 2 aylık Wistar-Albino rat 5 gruba ayrılmıştır. 1. grup; kontrol grubu, 2. grup; naringenin-100, 3. grup; civa klorür, 4. grup; civa klorür + naringenin-50, 5. grup; civa klorür + naringenin-100 şeklindedir. Kontrole 1ml/kg serum fizyolojik i.p, 2. gruba 0.4 mg/kg/gün civa (II) klorür i.p olarak, naringenin gruplarına 50 ve 100 mg/kg naringenin mısır yağında hazırlanarak gavaj yoluyla verilmiş, tüm uygulamalar 20 gün sürmüştür. Uygulamalar sonunda; civa klorür ile kontrol grubu karşılaştırıldığında plazma üre ve plazma, karaciğer ve böbrek MDA düzeylerinde artma, GSH düzeylerinde azalma gözlenmiş (p<0,001), böbrek (p<0,001) ve kan (p<0,01) SOD, böbrek (p<0,001) ve kan GSH-Px (p<0,01) ve böbrek GST aktivitelerinde (p<0,001) yükselme, karaciğer KAT aktivitesinde ise azalma (p<0,01), histopatolojik değişiklikler ve caspase-3 düzeylerinde artış saptanmıştır (p<0,05). Tedavi grupları ile civa klorür kıyaslandığında naringenin; AST, ALT, LDH (p<0,01), üre ve kreatinini, karaciğer, böbrek ve plazmaki MDA seviyelerini azaltmış, kanda her iki naringenin dozu, karaciğer ve böbrekte 100 mg/ kg naringenin GSH seviyelerini kontrolün üzerine çıkarmıştır (p<0,001). Naringenin böbrek ve kan SOD, kan ve böbrek GSH-Px, böbrek GST aktivitelerini düşürmüş (p<0,001), histopatolojik değişiklikleri ve caspase-3'ü azaltmıştır (p<0.05). Sonuçta; karaciğer ve böbrekte oksidatif hasar ve apoptoza karşı naringeninin koruyucu ve tedavi edici olduğu, histopatolojik değişiklikleri ve apoptozu önlemede 100 mg/kg naringeninin daha etkili olduğu saptanmıştır.

Mercury chloride is a heavy metal type that causes the formation of free radicals, causing hepatotoxicity, nephrotoxicity and apoptosis. In this study, the effects of naringenin on oxidative stress and apoptosis in liver and kidney of rats exposed to mercury chloride were investigated. In the study, 41 male 2-month-old Wistar-Albino rats were divided into 5 groups. 1st group; control group, group 2; naringenin-100, group 3; mercury chloride, group 4; mercury chloride + naringenin-50, group 5; mercury chloride + naringenin-100. 1 ml/kg saline i.p. to the control, 0.4 mg/kg/day mercury (II) chloride i.p. to the second group, 50 and 100 mg/kg naringenin prepared in corn oil was given by gavage to naringenin groups, applications lasted for 20 days. At the end of the applications; when mercury chloride and the control group were compared, increase in plasma urea and in plasma, liver and kidney MDA levels and decrease in GSH levels were observed (p<0.001). Increase in kidney (p<0.001) and blood (p<0.01) SOD, kidney (p <0.001) and blood GSH-Px (p<0.01) and kidney GST activities (p<0.001), decrease in liver CAT activity (p<0.01), histopathological changes and increase in caspase-3 levels detected (p<0.05). When treatment groups and mercury chloride were compared, naringenin; decreased the AST, ALT, LDH (p<0.01), urea and creatinine in plasma, the MDA levels in liver, kidney and plasma, and both naringenin doses in blood, 100 mg/ kg naringenin in liver and kidney increased above control values GSH levels (p<0.001). Naringenin decreased kidney and blood SOD, blood and kidney GSH-Px, kidney GST activities (p<0.001), histopathological changes and caspase-3 (p<0.05). In conclusion it has been determined that naringenin is protective and therapeutic against oxidative damage and apoptosis in liver and kidney, and 100 mg/kg naringenin is more effective in preventing histopathological changes and apoptosis.