SİKLOFOSFAMİD UYGULANAN SIÇANLARIN KARACİĞER DOKUSUNDA ASPROSİN İMMÜNREAKTİVİTESİ ÜZERİNE VİTAMİN D'NİN ETKİLERİ

Abstract

Siklofosfamid, uzun yıllardan beri çeşitli kanser türlerinin tedavisinde kullanılmasına rağmen doku ve organlar üzerinde ciddi yan etkilerinden dolayı kullanımı sınırlanmaktadır. Siklofosfamid'in neden olduğu oksidatif stres hepatotoksisiteye ve enerji metabolizmasına etki etmektedir. Yakın dönemde keşfedilen asprosin adipoz dokudan salgılanan ve karaciğerde enerji metabolizması etki eden bir adipokindir. Bir antioksidan olarak kabul edilen vitamin D, oksidatif strese karşı koruyucu karakterde olan glikoz-6-fosfat-dehidrogenaz (G6PDH) ekspresyonunu artırmaktadır. Vitamin D'nin, antiproliferatif, prodiferansiyatif, immunmodülatör ve antioksidan özelliklere sahip olması doku hasarlarında önemli bir redüktan olarak işlev görmesini sağlamaktadır. Bu çalışmada siklofosfamid uygulanan sıçanların serum ve karaciğer dokusunda asprosin düzeyleri üzerine vitamin D'nin etkilerin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmada, 28 adet 8-10 haftalık Wistar albino cinsi erkek sıçanlar kullanıldı. Deney hayvanları her grupta 7 hayvan olacak biçimde 4 gruba ayrıldı. Deney başlangıcında tüm sıçanların vücut ağırlıkları ölçüldü. Kontrol grubuna deney süresi olan 15 gün boyunca herhangi bir uygulama yapılmadı. vitamin D grubuna 200 IU/gün vitamin D her gün oral yol ile verildi. siklofosfamid grubuna deney başlangıcında 200 mg/kg olacak şekilde tek doz Siklofosfamid intraperitoneal (i.p) olarak uygulandı. Siklofosfamid +vitamin D grubuna tek doz 200mg/kg siklofosfamid i.p olarak uygulanması ile beraber 15 günlük deney süresi boyunca her gün 200 IU/gün vitamin D oral yol ile verildi. Deney sonunda sonunda tüm sıçanların vücut ağırlıkları ölçüldükten sonra sıçanlar anesteziye alındıktan sonra kan ve karaciğer dokuları alındı. Serum total antioksidan seviyesi (TAS), total oksidan seviyesi (TOS) ve asprosin seviyesi ile doku malondioaldehit (MDA) düzeylerinin belirlenmesi için biyokimyasal analizler yapıldı. Ayrıca karaciğer dokuları histopatolojik, TUNEL ve immünohistokimyasal teknikler ile incelenmek üzere hazırlandı. Çalışmanın bulguları araştırma mikrosbunda incelenip fotoğraflandı. Kontrol grubuna göre siklofosfamide maruz kalan sıçanların son vücut ağırlıkları ile başlangıç ağırlıkları arasında anlamlı bir azalmanın olduğu görüldü. Ayrıca histopatolojik incelemelerde belirgin hemoraji, inflamatuar hücre artışı, sinüzoidal dilatasyon, bağ dokusu artışı ile hepatositlerde glikojen kaybının olduğu tespit edildi. Apoptotik hücrelerin belirlenmesi için yapılan TUNEL boyamasının ışık mikroskobunda incelenmesi sonucunda siklofosfamid grubunda TUNEL pozitifliği istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde artmış olduğu görüldü. Bununla birlikte TOS ve MDA düzeylerinin arttığı TAS ve asprosin seviyesinin ise azaldığı görüldü. Siklofosfamid grubuna göre vitamin D tedavisi uygulanan gruptaki sıçanların vücut ağırlıkları başlangıç ağırlıklarına göre istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde artmıştı. Ayrıca tedavi grubunda histopatolojik hasarın azaldığı ve TUNEL pozitif hücre sayının siklofosfamid grubuna göre düştüğü görüldü. Bununla birlikte siklofosfamid grubuna göre tedavi grubunda TOS ve MDA düzeylerinin azaldığı, TAS ve asprosin seviyelerinin ise arttığı tespit edildi. Sonuç olarak siklofosfamid ile oluşturulan karaciğer hasarına karşı vitamin D'nin oksidatif stresi baskılayarak doku hasarını azalttığı ve asprosin seviyesini yükselttiği görülmüştür. Kemoterapötik cevabla birlikte oluşan oksidatif hasarda asprosin'in rolünün aydınlatılması için daha kapsamlı ve ileri çalışmalara ihtiyaç olduğu kanaatine varılmıştır.Although cyclophosphamide (CP) has been used in the treatment of various types of cancer for many years, its use is limited due to its severe adverse effects on tissues and organs. CP induces oxidative stress and affects hepatotoxicity and energy metabolism. Recently discovered, asprosine is an adipokine secreted from adipose tissue and affects energy metabolism in the liver. Vitamin D, considered an antioxidant, increases the expression of glucose-6-phosphate-dehydrogenase (G6PDH), which is protective against oxidative stress. Vitamin D's antiproliferative, prodifferentiative, immünomodulatory and antioxidant properties enable it to function as an important reductant in tissue damage. In this study, it was aimed to investigate the effects of Vitamin D on asprosine levels in serum and liver tissue of rats administered with CP. 28 male Wistar albino rats aged 8-10 weeks were used in this study. The experimental animals were divided into 4 groups with 7 animals in each group. Body weights of all rats were measured at the beginning of the experiment. No application was administered to the control group during the experiment period of 15 days. To the Vitamin D group, 200 IU/day Vitamin D was given orally every day. A single dose of CP (200 mg/kg) was administered intraperitoneally (i.p) to the CP group at the beginning of the experiment. CP+Vitamin D group was administered as a single dose of 200 mg/kg CP i.p and 200 IU / day Vitamin D was administered orally every day during the 15-day experiment period. At the end of the experiment, after measuring the body weights of all rats, blood and liver tissues were taken after the rats were anesthetized. Biochemical analyzes were performed to determine total antioxidant level (TAS), total oxidant level (TOS), Asprosin level and tissue malondioaldehyde (MDA) levels. In addition, liver tissues were prepared for examination by Histopathological, TUNEL and Immunohistochemical techniques. The findings of the study were examined and photographed under the research microscope. Compared to the control group, the body weights of the rats exposed to Cyclophosphamide were found to be statistically significantly reduced compared to their initial weights. In addition, histopathological examinations revealed significant hemorrhage, increase in inflammatory cells, sinusoidal dilatation, increase in connective tissue, and loss of glycogen in hepatocytes. As a result of the examination of TUNEL staining for the detection of apoptotic cells under light microscope, it was seen that TUNEL positivity increased statistically in the Cyclophosphamide group. However, it was observed that TOS and MDA levels increased, while TAS and asprosin levels decreased. Compared to the cyclophosphamide group, the body weights of the rats in the vitamin D treated group increased statistically significantly compared to their initial weights. In addition, it was observed that histopathological damage decreased in the treatment group and the number of TUNEL positive cells decreased compared to the Cyclophosphamide group. However, it was determined that TOS and MDA levels decreased, while TAS and asprosin levels increased compared to the Cyclophosphamide group. As a result, it was observed that vitamin D suppressed oxidative stress and decreased tissue damage and increased asprosin level against liver damage induced by cyclophosphamide. It was concluded that more comprehensive and advanced studies are needed to elucidate the role of asprosin in oxidative damage associated with chemotherapeutic response.