OKUL YÖNETİCİLERİNİN KENDİLERİNİ GELİŞTİRME DÜZEYLERİ İLE OKUL İKLİMİ ALGILARI ARASINDAKİ İLİŞKİ

Abstract

Bu çalışma okul yöneticilerinin kendilerini geliştirme düzeyleri ile okul iklimi algıları arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla yapılmıştır. Bu araştırma yapılırken nicel araştırma yöntemlerinden olan ilişkisel tarama modeli uygulanmıştır. Araştırma evrenini, 2025 eğitim yılında Elazığ merkezinde eğitim-öğretime devam eden ortaokullarda görev yapan 155 okul yöneticisi ve 1775 öğretmen oluşturmaktadır. Örneklem ise 77 okul yöneticisi ve 400 öğretmenden oluşmaktadır. Yöneticilerin kendilerini geliştirme düzeylerinin okul iklimine etkisini ölçebilmek için kendini geliştirme ölçeğinin yanısıra okul iklimi ölçeği de kullanılmıştır. Ölçekler, yönetici ve öğretmenlere gönüllük esas olmak üzere yüz yüze uygulanmıştır. Uygulanan ölçekler SPSS paket programında analiz edilmiş; maddelere ait madde güçlük indeksi, madde ayırt edicilik indeksi, madde varyansı hesaplanmıştır. Öğretmenlerin demografik özelliklerini saptayabilmek için frekans ve yüzde değerleri hesaplanmış olup ayrıca t-testi yapılmıştır. Ayrıca tek yönlü varyans analizi (ANOVA) yapılmıştır. Bağımlı (yordanan) değişken üzerindeki değişimin ne kadarının bağımsız (yordayıcı) değişken nedeniyle ortaya çıktığını belirlemek amacıyla regresyon analizi yapılmıştır. Okul yöneticilerinin kendilerini geliştirme düzeyleri okul ikliminin anlamlı bir yordayıcısıdır. Okul yöneticilerinin kendilerini geliştirme düzeyleri ile okul iklimi algıları arasında anlamlı bir ilişki olduğu görülmektedir. Ayrıca okul yöneticileri kendilerini geliştirme düzeylerine uygun davranışlar sergiledikçe okul ikliminde olumlu yönde değişimler yaşanmaktadır.

This study was conducted to examine the relationship between the self-development levels of school administrators and the school climate. A correlational survey model, a quantitative research method, was applied in this research. The research population consisted of 155 school administrators and 1775 teachers working in middle schools in Elazığ city center during the 2025 academic year. The sample consisted of 77 school administrators and 400 teachers. To measure the effect of administrators' self-development levels on the school climate, both a self-development scale and a school climate scale were used. The scales were administered face-to-face to administrators and teachers on a voluntary basis. The administered scales were analyzed using the SPSS software package; item difficulty index, item discrimination index, and item variance were calculated for each item. Frequency and percentage values were calculated to determine the demographic characteristics of the teachers, and a t-test was also performed. Additionally, a one-way analysis of variance (ANOVA) was conducted. Regression analysis was performed to determine how much of the variation in the dependent (predicted) variable was due to the independent (predictor) variable. The level of self-development among school administrators is a significant predictor of school climate. A significant relationship has been observed between the self-development levels of school administrators and school climate. Furthermore, as school administrators exhibit behaviors consistent with their self-development level, positive changes occur in the school climate.