Ortaokul Öğrencilerinin Geometri Öz-Yeterlik İnançlarının ve Geometrik Düşünme Becerilerinin İncelenmesi

Abstract

Bu çalışmanın genel amacı, ortaokul öğrencilerinin geometrik düşünme düzeyleri ile geometriye yönelik öz-yeterlik inançlarının bazı değişkenlere göre incelenmesidir. Araştırma tarama modelinde gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın evrenini Kahramanmaraş ilinin Onikişubat ve Dulkadiroğlu ilçelerinde öğrenim gören ortaokul öğrencileri oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemi ise bu ilçelerin beş farklı ortaokulunda öğrenim gören 505 öğrenciden oluşmaktadır. Araştırmanın verileri “Van Hiele Geometrik Düşünme Düzey Belirleme Testi” ve “Geometriye Yönelik Öz-yeterlik İnançları Ölçeği” ile toplanmıştır. Araştırmada elde edilen sonuçlardan bazıları şunlardır: Ortaokul öğrencilerinin yarıdan fazlasının geometrik düşünme düzeylerinin olması gereken düzeyin altında yer aldığı, öğrencilerin geometrik düşünme düzeylerinin cinsiyet değişkeni ve okul öncesi eğitim durumlarına göre değişmediği, sekizinci sınıf öğrencilerinin geometrik düşünme düzeylerinin yedinci sınıf öğrencilerinin geometrik düşünme düzeylerinden daha yüksek olduğu, anne ve baba eğitim seviyesi yükseldikçe öğrencilerin geometrik düşünme düzeylerinin de yükseldiği sonuçlarına varılmıştır. Öğrencilerin geometriye yönelik öz-yeterlik inançlarının olumlu olduğu, cinsiyet değişkeninin öğrencilerin geometriye yönelik öz-yeterlik inançlarını etkilemediği, yedinci sınıf öğrencilerinin, okul öncesi eğitim alan öğrencilerin ve anne baba eğitim durumu yüksek olan öğrencilerin geometriye yönelik öz-yeterlik inançlarının daha yüksek olduğu sonuçlarına varılmıştır. Ayrıca öğrencilerin geometrik düşünme düzeyleri ile geometriye yönelik öz-yeterlik inançları arasında düşük düzeyde pozitif yönlü anlamlı bir ilişki olduğu sonucuna varılmıştır.