KAHRAMANIN SONSUZ YOLCULUĞUNDA OSMANCIK'IN SİMGESEL HALLERİ

Abstract

Cumhuriyet dönemi yazarları arasında önemli bir yere sahip olan Tarık Buğra, Türk milletinin tarihsel süreçte yaşadığı sosyal- siyasî değişim ve dönüşümlerine eserlerinde genişçe yer verir. Edebiyatımızda devam eden edebiyatçı aydın kimliğini ısrarla savunan yazar, modern dünyanın bilgisini kendi geçmişinin kökensel değerleriyle birleştirilerek modern ve aydınlanmış bir Türk toplumu yaratmayı arzular. Bu bağlamda yazarın Osmancık romanı da Osmanlı Devletinin kurucusu Osman Beyin yaşadığı değişim ve dönüşümleri simgelerin diliyle ele alır. Bir karakter romanı olan Osmancık, başkişinin tarihsel süreçte kendini gerçekleştirmek için yaptığı atılımları epik dünyanın mitik ve arketipsel sembolleriyle tekrardan canlandırır. Romanda temel kişi, Osmancıkın yaşamamış olduğu değişim ve dönüşümler, dünyada ad alarak kendi kimliğini kazanma arzusunda olan bireyin kaçınılmaz sınavıdır. Kahraman bu sınavda düşün ve eylemleriyle kendi varlığını keşfeder. Bu keşifte simgeler ormanında kendi kimliğinin yankısını bulan kişi, varlığını tarihsel düzlemde simge kişi ve varlıklara dönüştürür. Biz bu çalışmada Osmancıkın kültürel bellek açısından simgeleşen ve simgeye dönüşen değerler düzlemini ele aldık.