BAZAL HÜCRELİ KARSİNOM VE TRİKOBLASTOM/ TRİKOEPİTELYOMADA TUPRABASİN, İSTHMİN-1 VE PODOKALİKSİN İMMUNREAKTİVİTESİNİN İMMUNOHİSTOKİMYASAL OLARAK İNCELENMESİ

Abstract

Bu çalışmada Bazal Hücreli Karsinom (BHK) ve Trikoblastom/ Trikoepitelyom (TB/TE) tanısı konmuş hastalardan alınan doku örneklerinden Suprabasin (SBSN), İsthmin-1 (İSM-1) ve Podokaliksin (PODXL) immüno reaktivitelerinin immünohistokimyasal olarak incelenmesi amaçlandı. Patoloji Anabilim Dalı arşivinden 20 adet BHK, 20 adet TB/TE tanısı konmuş deri dokusu örneği ve kontrol grubunu oluşturacak 20 adet hastalıklı doku komşuluğundaki herhangi bir patolojiye rastlanmayan sağlıklı deri dokusu örneği olmak üzere toplam 60 adet doku örneği kullanıldı. Diğer dermatolojik hastalık veya malignite tanısı konmuş ve diabetes mellitusu olan hastaların doku örnekleri çalışmaya alınmadı. Elde edilen deri örneklerinin tanıları doğrulandıktan sonra parafin bloklardan 5-6 µm kalınlığında alınan doku kesitlerine PODXL, İSM ve SBSN için indirekt immünohistokimyasal boyama yapıldı. Bu yöntemle primer antikorla nemli ortamda inkübe edilmiş dokulara biyotinli sekonder antikor uygulanarak ve streptavidinli enzimle (peroksidaz veya alkalen fosfataz) inkübasyon yapıldı ve enzim substratı olan 3-Amino-9-Ethylcarbazole (AEC) veya 3, 3'-diaminobenzidine (DAB) kromojenleri uygulandı. Boyamada immünreaktivitenin yaygınlığı (0.1: <%25, 0.4: %26-50, 0.6: %51-75, 0.9: %76-100) ve şiddeti (0: yok, +0.5: çok az, +1: az, +2: orta, +3: şiddetli) kriter alınarak bir histoskor oluşturuldu. Hesaplamalarda histoskor = yaygınlık x şiddet formülü kullanıldı. Elde edilen veriler statistical package for the social sciences (SPSS, version 22.0) (Chicago, IL, USA) paket programı kullanılarak analiz edildi. Kolmogorov-Smirnov ve Shapiro-Wilk normallik testleri yapıldıktan sonra iki gruplu değişkenlerde bağımsız örneklem t testi iki gruptan fazla değişkenlerde ise varyans analizi (ANOVA) kullanıldı. p<0.05 değeri istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Bu çalışmada BHK'li hasta grubunun, TB/TE'li hasta grubunun ve kontrol grubunun SBSN histoskorlarının ortalaması 0.115±0.036; 0.105±0.022; 0.410±0.060 (sırasıyla) olarak tespit edildi. BHK'li hasta grubunun, TB/TE'li hasta grubunun ve kontrol grubunun İSM-1 histoskorlarının ortalaması 0.385±0.046; 1.815±0.247; 0.895±0.187 (sırasıyla) olarak tespit edildi. BHK'li hasta grubunun, TB/TE'li hasta grubunun ve kontrol grubunun PODXL histoskorlarının ortalaması 0.395±0.035; 1.785±0.283; 0.105±0.022 (sırasıyla) olarak tespit edildi. Suprabasin immünreaktivitesinin immünohistokimyasal incelenmesinde kontrol grubu ile karşılaştırıldığında BHK ve TB/TE gruplarında SBSN immünreaktivitesinde istatistiksel olarak anlamlı bir azalma tespit edildi (sırasıyla, p<0.001, (p<0.001). Bununla birlikte BHK ile TB/TE grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık gözlenmedi (p=0.740) İSM-1 immünreaktivitesinin immünohistokimyasal incelenmesinde kontrol grubu ile karşılaştırıldığında BHK grubunda İSM-1 immünreaktivitesinde istatistiksel olarak anlamlı bir azalma TB/TE grubunda ise istatistiksel olarak anlamlı bir artış tespit edildi (sırasıyla, p<0.001, p<0.001). Bununla birlikte BHK ile karşılaştırıldığında TB/TE grubunda İSM-1 immünreaktivitesinde istatistiksel olarak anlamlı bir artış tespit edildi (p<0.001). PODXL immünreaktivitesinin immünohistokimyasal incelenmesinde kontrol grubu ile karşılaştırıldığında BHK ve TB/TE gruplarında PODXL immünreaktivitesinde istatistiksel olarak anlamlı bir artış izlendi (sırasıyla, p<0.001, p<0.001). Bununla birlikte BHK ile karşılaştırıldığında TB/TE grubunda istatistiksel olarak anlamlı bir artış saptandı (p<0.001). Sonuç olarak bu çalışmada BHK ve TB/TE patogenezine katkıda bulunabileceği düşünülen üç molekül olan SBSN, İSM-1 ve PODXL immünreaktivitesi incelendi. Genel olarak onkoprotein veya tümör belirteci olarak bilinen ve aşırı ekspresyonu tümör proliferasyonu ve invazyonu ile ilişkili bulunan SBSN'nin BHK ve TB/TE için bir biyobelirteç olmadığını düşünüldü. Kanser karşıtı potansiyele sahip olduğu düşünülen İSM-1'in ve birçok malignitede eksprese edilen ve tümör göçünü, invazyonu, metastazları ve kemoterapiye direnci kolaylaştırarak tümör agresifliği ile doğrudan ilişkili olduğu düşünülen PODXL'nin BHK patogenezine katkı sağlamış olabileceği düşünüldü. Ek olarak SBSN, İSM-1 ve PODXL'nin TB/TE'yi histolojik olarak taklit edebilen çeşitli maligniteler ile ayırıcı tanısında yararlı olabilecek bir immunhistokimyasal belirteç olabileceği düşünüldü. Gelecekte yapılacak çalışmalar bu konuda daha net veriler sağlayabilir. Anahtar Kelimeler: Bazal hücreli karsinom, trikoblastom, trikoepitelyoma, suprabasin, isthmin-1, podokaliksinThis study aimed to investigate the immunoreactivity of Suprabasin (SBSN), Isthmin-1 (ISM-1), and Podocalyxin (PODXL) in tissue samples obtained from patients diagnosed with Basal Cell Carcinoma (BCC) and Trichoblastoma/ Trichoepithelioma (TB/TE) using immunohistochemical analysis. A total of 60 skin tissue samples were included in the study, comprising 20 BCC cases, 20 TB/TE cases, and 20 healthy skin samples adjacent to the pathological tissue, serving as the control group, retrieved from the archives of the Department of Pathology. Tissue samples from patients diagnosed with other dermatological diseases, malignancies, or diabetes mellitus were excluded from the study. Following confirmation of diagnoses, tissue sections of 5-6 µm thickness were obtained from paraffin blocks and subjected to indirect immunohistochemical staining for PODXL, ISM-1, and SBSN. In this method, primary antibody-incubated tissues were treated with a biotinylated secondary antibody in a humid environment, followed by incubation with a streptavidin-conjugated enzyme (peroxidase or alkaline phosphatase), and chromogens such as 3-Amino-9-Ethylcarbazole (AEC) or 3,3'-diaminobenzidine (DAB) were applied. A histoscore was established based on the extent of immunoreactivity (0.1: <25%, 0.4: 26-50%, 0.6: 51-75%, 0.9: 76-100%) and intensity (0: none, +0.5: very weak, +1: weak, +2: moderate, +3: strong). Calculations employed the formula histo-score = prevalence x intensity. Data obtained were analyzed using the statistical package for the social sciences (SPSS, version 22.0) (Chicago, IL, USA). After conducting the Kolmogorov-Smirnov and Shapiro-Wilk normality tests, the independent samples t-test was used for two-group variables, while the analysis of variance (ANOVA) was used for variables with more than two groups. A p-value of <0.05 was considered statistically significant. In this study, the mean SBSN histoscores of the BCC, TB/TE, and control groups were 0.115±0.036, 0.105±0.022, and 0.410±0.060, respectively. The mean ISM-1 histoscores of the BCC, TB/TE, and control groups were 0.385±0.046, 1.815±0.247, and 0.895±0.187, respectively. The mean PODXL histoscores of the BCC, TB/TE, and control groups were 0.395±0.035, 1.785±0.283, and 0.105±0.022, respectively. Immunohistochemical analysis of suprabasin immunoreactivity revealed a statistically significant decrease in SBSN immunoreactivity in the BCC and TB/TE groups compared to the control group (p<0.001 for both). However, no statistically significant difference was observed between the BCC and TB/TE groups (p=0.740). Regarding ISM-1 immunoreactivity, a statistically significant decrease was detected in the BCC group, whereas a significant increase was observed in the TB/TE group compared to the control group (p<0.001 for both). Additionally, ISM-1 immunoreactivity in the TB/TE group was significantly higher than in the BCC group (p<0.001). Immunohistochemical analysis of PODXL immunoreactivity demonstrated a statistically significant increase in PODXL expression in both the BCC and TB/TE groups compared to the control group (p<0.001 for both). Furthermore, PODXL immunoreactivity was significantly higher in the TB/TE group compared to the BCC group (p<0.001). This study investigated the immunoreactivity of three molecules—SBSN, ISM-1, and PODXL—which are thought to contribute to the pathogenesis of BCC and TB/TE. SBSN, which is generally known as an oncoprotein or tumor marker and whose overexpression is associated with tumor proliferation and invasion, was not considered a potential biomarker for BCC and TB/TE. ISM-1, believed to possess tumor-suppressive potential, and PODXL, which is expressed in various malignancies and is directly associated with tumor aggressiveness by facilitating tumor migration, invasion, metastasis, and resistance to chemotherapy, may contribute to BCC pathogenesis. Additionally, SBSN, ISM-1, and PODXL were considered potential immunohistochemical markers that could aid in the differential diagnosis of TB/TE from various malignancies that may histologically mimic it. Future studies may provide more conclusive data on this subject. Keywords: Basal cell carcinoma, trichoblastoma, trichoepithelioma, suprabasin, isthmin-1, podocalyxin