COVİD-19 PANDEMİ SÜRECİNDEKİ ÇEVRİMİÇİ EĞİTİMİN ÖĞRETMEN PERSPEKTİFİNDEN DEĞERLENDİRİLMESİ

Abstract

Bu araştırmanın amacı, Covid-19 Pandemi sürecinde Türkiye’de uygulanan çevrimiçi eğitimi öğretmen perspektifinden analiz etmektir. Betimsel tarama modeli niteliğinde araştırma, toplam 734 öğretmen üzerinde yürütülmüştür. Araştırma anketle toplanan verilerin analizlere dayalı ulaşılan sonuçlar şunlardır: Araştırmaya katılan öğretmenlerin çoğuna göre Covid-19 Pandemi süreci, genel anlamda eğitimde kayıp dönemdir. Katılımcı öğretmenlerin yarısına göre, pandemi sürecinde uygulanan çevrimiçi eğitimin etkisiz kalması, bu süreçteki olağanüstü koşullara bağlıdır. Öğretmenlere göre, çevrimiçi eğitim psikomotor ve sosyal öğrenmelerde etkisiz olup; duyuşsal ve bilişsel öğrenmelerde kısmen etkilidir. Öğretmenlere göre, pandemi sürecinde çevrimiçi eğitimin etkisiz kalmasında, öğrencilerin kendi kendine öğrenme, özkontrol ve irade özelliklerine yeterince sahip olmamaları önemli etkenlerdir. Aynı konuda öğretmenlerin de çevrimiçi pedagojisi ile bilişsel becerilere yeterince sahip olmamaları da diğer etkenlerdir. Öğretmenlere göre, pandemi sürecindeki çevrimiçi eğitimin etkisiz kalmasının en önemli nedeni, internete erişim sorunlarıdır. Bunu, sırayla mevcut öğretim programlarının uzaktan eğitime uygun olmaması, ailenin buna hazır olmaması ve EBA sistemindeki yetersizlikler izlemiştir. Araştırmada, bütün bunların sonunda Türkiye’nin gerek olağanüstü koşullar ve gerekse Bilgi Çağı’na uyumu noktasında, çevrimiçi eğitim gibi sanal ve dijital eğitim ekosistemleri için henüz tam olarak hazır olmadığı değerlendirilmiştir.