OBSTRÜKTİF UYKU APNE SENDROMLU HASTALARDA SEKRETONÖRİN DÜZEYLERİ

Abstract

Obstrüktif Uyku Apne Sendromu (OSAS), üst solunum yollarında hava akımının kısıtlanmasına bağlı olarak sıklıkla mikro-uyanıklıklar ve oksijen desatürasyonları ile seyreden uykuda solunum bozukluğudur. Sekretonörin (SN) hipoksik veya iskemik koşullarda ekspresyonu artan, anjiyogenez ve antiapoptotik süreçlerde rol alan bir nöropeptittir. Sekretonörinin hipoksiye duyarlı bir nöropeptit olması nedeniyle bu çalışmada OSAS ile sekretonörin arasındaki ilişki ve sekretonörinin OSAS'ı ayırt etme performansı araştırılmıştır. Toplamda 120 hasta çalışmaya dâhil edilmiştir. Hasta grupları polisomnografiden (PSG) elde edilen apne-hipopne indeksi (AHİ) değerine göre belirlenmiştir. PSG sonrası alınan kan örneklerinden serum SN düzeyleri ölçülmüştür. Grupların serum SN düzeyleri karşılaştırılmış; çoklu regresyon analizi ile yaş, vücut kitle indeksi (VKİ), PSG sırasında SpO2 %90 altında geçen uyku süresi, AHİ ve cinsiyet ile SN arasındaki ilişki araştırılmıştır. Hastaların %74,2'sinde (n = 89) OSAS saptanmıştır. Grupların SN düzeyi (ng/mL) sırasıyla: OSAS yok 13,26 ± 6,22; hafif 12,16 ± 3,81; orta 11,6 ± 2,83 ve ağır 10,91 ± 4,29 olup gruplar arası istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır (p=0,282). ROC analizinde serum sekretonörin düzeyinin OSAS'ı ayırt ediciliği düşük bulunmuştur (AUC = 0,573; %95 GA 0,436-0,710). En iyi eşik değer (18,0045 ng/mL) için duyarlılık %96,63, özgüllük ise %29,03 olarak saptanmıştır. Ayrıca regresyon analizinde yalnızca yaş ile SN arasında anlamlı ilişki tespit edilmiştir (b = -0,101; p=0,011). Sonuç olarak çalışmamızda serum SN düzeyi ile OSAS şiddeti veya varlığı arasında anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. SN'nin düşük özgüllük ve sınırlı ayırt ediciliği nedeniyle OSAS'ı tahmin etmede klinik kullanımda yeterli bir biyobelirteç olamayacağı sonucuna varılmıştır.

Obstructive Sleep Apnea Syndrome (OSAS) is a sleep-related breathing disorder characterized by frequent micro-awakenings and oxygen desaturations due to restricted airflow in the upper airway. Secretoneurin (SN) is a neuropeptide whose expression increases under hypoxic or ischemic conditions and plays a role in angiogenesis and antiapoptotic processes. Due to secretoneurin being a neuropeptide sensitive to hypoxia, this study investigated the relationship between OSAS and secretoneurin and the performance of secretoneurin in distinguishing OSAS. A total of 120 patients were included in the study. Patient groups were determined based on the apnea-hypopnea index (AHI) values obtained from polysomnography (PSG). Serum SN levels were measured from blood samples taken after PSG. Serum SN levels were compared between groups; the relationship between SN and age, body mass index (BMI), sleep time with SpO2 below 90% during PSG, AHI, and gender was investigated using multiple regression analysis. OSAS was detected in 74.2% of patients (n = 89). SN levels (ng/mL) of the groups were as follows: no OSAS 13.26 ± 6.22; mild 12.16 ± 3.81; moderate 11.6 ± 2.83 and severe 10.91 ± 4.29, and the difference between the groups was not statistically significant (p=0.282). ROC analysis showed that serum SN levels had low discriminatory capability for OSAS (AUC = 0.573; 95% CI 0.436-0.710). For the best cutoff value (18.0045 ng/mL), sensitivity was as 96.63% and specificity was as 29.03%. Furthermore, regression analysis revealed a significant relationship only between age and SN (b = -0.101; p=0.011). In conclusion, our study did not find a significant relationship between serum SN levels and the severity or presence of OSAS. Due to SN's low specificity and limited discriminatory ability, it was concluded that it is not a sufficient biomarker for predicting OSAS in clinical use.