TİROİD DİSFONKSİYONU OLAN HASTALARDA TEDAVİ ÖNCESİ VE SONRASI KANDA PHOENİXİN-14, ELABELA, ALAMANDİN, AMPHİREGULİN MOLEKÜL DÜZEYLERİNİN ARAŞTIRILMASI

Abstract

Tiroid disfonksiyonları tüm toplumlarda Endokrinoloji ve Metabolizma kliniklerinin önemli bir sorunu olarak karşımızda çıkmaktadır. Tiroid stimülan hormon(TSH), serbest tiroksin (sT4) ve serbest triiodotironin (sT3)'i bir tarafa bırakacak olursak diğer altta yatan olası mekanizmalar tam olarak henüz ortaya konulamamıştır. Dolayısıyla bu çalışmada tiroid disfonksiyonlarında alamandin, amphiregulin, elabela ve phoenixin-14 hormonlarının rolü olup olmadığının ortaya çıkarılması amaçlandı. Bu çalışmada tiroid disfonksiyonlarını araştırmak üzere kontrol (sağlam ötiroidik) (n=13 Erkek(E); n=17 Kadın(K)), subklinik hipotiroidi (n=7 E; n=23 K), aşikâr hipotiroidi (n=9 E; n=21 K), subklinik hipertiroidi (n=14 E; n=16 K), ve aşikâr hipertiroidi (n=9 E; n=21 K) olmak üzere toplam 150 katılımcı dâhil edildi. Bir gece açlığı takiben katılımcılardan venöz 5 ml kan alındı. Elde edilen serumlarda yukarıda bahsi geçen parametreler ELİSA yöntemi ile çalışıldı. Diğer parametreler(TSH, sT3, sT4 vb.) ise hastane kayıtlarından elde edildi. Çalışmamızda katılımcıların yaş ve cinsiyet açısından istatistiksel anlamlı bir farklılık yoktu(p>0,05). TSH düzeyleri hipotiroidide artarken(p<0,05), sT3 ve sT4 düzeyleri istatistiksel olarak anlamlı azalmaktaydı(p<0,05). Hipertiroidide ise tam zıttı sonuçlar elde edildi. Kontrol değerleri ile karşılaştırıldığında subklinik hipotiroidide amphiregulin düzeyleri kayda değer bir şekilde azalırken(p<0,05), aşikâr hipotiroidide ise yine kayda değer şekilde elabela düzeyleri azalmıştı(p<0,05). Ayrıca yine subklinik hipertiroidide kayda değer şekilde azalan(p<0,05) alamandin ve aşikâr hipotiroidi ve subklinik hipotiroidide ise kayda değer azalan(p<0,05) phoenixin-14 düzeyleri tespit edildi. Sonuç olarak bu çalışmada bahsi geçen moleküller tiroid disfonksiyonlarını birbirinden ayırt edici önemli bir laboratuvar parametresi adayı olacağı öngörülmektedir.

Thyroid dysfunctions are an important problem in Endocrinology and Metabolism clinics in all societies. If we leave aside thyroid stimulating hormone (TSH), free thyroxine (fT4) and free triiodothyronine (fT3), other possible underlying mechanisms have not yet been fully elucidated. Therefore, this study aimed to reveal whether alamandin, amphiregulin, elabela and phoenixin-14 hormones play a role in thyroid dysfunctions. In this study, to investigate thyroid dysfunctions, a total of three groups were examined, including control (intact euthyroidism) (n=13 Male(M); n=17 Female(F)), subclinical hypothyroidism (n=7 M; n=23 F), overt hypothyroidism (n=9 E; n=21 F), subclinical hyperthyroidism (n=14 E; n=16 F), and overt hyperthyroidism (n=9 M; n=21 F) were included in a total of 150 participants. Following an overnight fast, 5 ml of venous blood was taken from the participants. The above-mentioned parameters in the obtained sera were studied by ELISA method. Other parameters (TSH, fT3, fT4, etc.) were obtained from hospital records. In our study, there was no statistically significant difference in age and gender of the participants (p>0.05). While TSH levels increased in hypothyroidism (p<0.05), fT3 and fT4 levels decreased statistically significantly (p<0.05). In hyperthyroidism, the exact opposite results were obtained. When compared with control values, amphiregulin levels were significantly decreased in subclinical hypothyroidism (p<0.05), while elabela levels were significantly decreased in overt hypothyroidism (p<0.05). In addition, alamandine levels were significantly decreased in subclinical hyperthyroidism (p<0.05) and phoenixin-14 levels were significantly decreased in overt hypothyroidism and subclinical hypothyroidism (p<0.05). In conclusion, it is anticipated that the molecules mentioned in this study will be important laboratory parameter candidates that distinguish thyroid dysfunctions from each other.