Ramiprilin uzun dönemde bozulmuş glukoz toleranslı vakalar üzerindeki etkisi

Abstract

AMAÇ: Bu çalışmada, American Diabetes Association (ADA) kriterlerine göre bozulmuş glukoz toleranslı normotansif vakalarda, ramipril'in uzun dönemde etkisini incelemeyi amaçladık. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmaya, normotansif bozulmuş glukoz toleranslı 152 vaka alındı. Ortalama 47±4 ay süre ile, 76 vakaya 2.5 mg ramipril+diyet; 76 vakaya da plesebo+diyet verildi. Tüm vakaların klinik ve laboratuvar incelemeleri 24 haftalık periyotlarla kaydedildi. BULGULAR: Çalışma süresinin sonunda, ramipril tedavi grubunda bozulmuş glukoz toleransı (BGT) düzelen vaka sayısı daha fazlaydı (p:0.001). Ancak tüm major kardiyovasküler olaylar (miyokard infarktüsü, kardiyak arrest, inme, revaskülarizasyon işlemleri, kalp yetersizliği) ve yeni diabetes mellitus gelişim oranları, plesebo verilen gruba göre daha düşük olduğu görüldü (p:0.021, p:0.033). SONUÇ: Ramipril, normotansif BGT olan vakalarda BGT'nin normale dönüşümünü artırırken, major kardiyovasküler olayların ve yeni diabetes mellitus gelişimini azalttığı kanaatine varıldı.