Diabetes mellituslu hastalarda yağlı karaciğer

Abstract

AMAÇ: Diabetes mellitııs yağlı karaciğerin en önemli nedenlerinden birisidir. Bu çalışmada diabetik hastalarda yağlı karaciğerin sıklığı, ilişkili olduğu klinik ve biyokimyasal bulgular incelendi.YÖNTEM: Yaşları 34 ile 73 arasında değişen 46'sı erkek, 54'ü kadın toplam 100 diabetik hasta çalışmaya alındı. Yağlı karaciğer tanısı ultrasonografık olarak konuldu. Sonografık olarak yağlı karaciğer üç kategoride değerlendirildi (grade I-III).BULGULAR: Hastaların 46'sında (% 46) normal sonografik karaciğer bulguları, 54'ünde (% 54) ise yağlı karaciğer saptandı. Olguların 30'unda (% 55.6) grade I, 24'ünde (% 44.4) grade II yağlanma saptandı. Grade III yağlanma yoktu. Yağlanması olan diabetik hastaların ortalama açlık kan şekeri, glikolize hemoglobin düzeyi ve vücut kitle indeksi yağlanması olmayanlara göre anlamlı yüksekti (sırasıyla, p<0.001, p<0.001, p<0.01). Yağlanma derecesi açlık kan şekeri (r=0.36; p<0.01), glikolize hemoglobin düzeyi (r-0.48; p<0.001) ve vücut kitle indeksi (r0.38; p<0.01) ile anlamlı ilişkili bulundu. Diabetin süresi (r=0.12; p=0.44) ile yağlanmanın derecesi arasında anlamlı ilişki bulunamadı. Oral antidiabetik kullanan ve kullanmayan diabetikler arasında yağlanma sıklığı açısından anlamlı farklılık bulunamadı (x2=3.41; P=0.064). Yağlı karaciğeri olan diabetiklerin 42'si (%77.7) obes, 12'si (%22.3) obes değildi. Yağlı karaciğeri olan diabetik hastaların 24'ünde (% 46.1) alanın aminotransferaz, 12' sinde (% 22.2) aspartat aminotransferaz yüksekliği saptandı. SONUÇLAR: Diabetes mellitusta yağlı karaciğer sıklığı oldukça yüksektir. Yağlı karaciğer obes olmayan diabetiklerde de görülmektedir. Yağlanmanın derecesi diabetin metabolik kontrolünün bir göstergesi olarak düşünülebilir.