Köpeklerde femur ve tibia diyafizinin deneysel maddi kayıplı kırıklarında ulna distalinin seğmental kortikal otogref olarak kullanımı

Abstract

Bu çalışmada değişik ırk, yaş, cinsiyet ve ağırlıkta 12 köpek kullanıldı. Köpekler 6'şar adetlik iki gruba ayrılarak bir grupta femur diyafizincle, diğer grupta ise tibia diyafizinde 2 cm uzunluğunda defekt oluşturuldu. Metal plaka kullanılarak korunan defektler, ulna' nın distalinden alınan silindirik şekilli kortikal otogrefler ile dolduruldu. Olguların 15 gün aralıklarla klinik ve radyografık kontrolleri yapılarak 6 aylık sürede iyileşmenin olup olmadığı belirlenmeye çalışıldı, iyileşen hayvanlarda gref uygulanan bölgelerin histopatolojik kontrollerinin yapılması amaçlandı. Ancak klinik ve radyolojik bulgulara göre komplikasyon şekillenen (pseudoartroz, fistül gibi) bazı hayvanlar (6 adet) değişen sürelerde ötenazi edildi. Kontrol süresi sonunda kalan hayvanlarda gref uygulanan bölgelerin histopatolojik muayeneleri yapıldı. Klinik olarak 2 olguda opefasyon bölgesinde fistül oluşumu gözlendi. 10 olguda değişen derecelerde topallıklar gözlenirken, 2 olguda topallık belirlenmedi. Radyografik değerlendirmelerde, 3 olguda vidalarda gevşeme, 2 olguda plakada kırılma ve l olguda pseudoartroz saptandı. Altı aylık inceleme sürelerini tamamlayan olguların yapılan histopatolojik incelemelerinde, fibröz doku oluşumu yanında yeni kemik oluşumunun da şekillenmeye başladığı belirlendi. Bu çalışma sonucunda köpeklerde femur ve tibianın maddi kayıplı diyafizer defektlerinde ulnanın distalinden alman silindirik şekilli kortikal otogreflerin beklenen iyileşmeyi sağlamadığı ve dolayısıyla kullanışlı olmadığı kanısına varıldı.