ESER KARİZMASI MI MUSANNİF KARİZMASI MI?

Abstract

Hadis ilimlerinin oluşum ve gelişim tarihî süreci h. III. Asırda altın çağını yaşamıştır. Bu asırda telif edilen eserler arasında Buhârî (256/869) ile Müslim’in (261/874) el-Câmiu’s-Sahih’leri (Sahîhayn) özel bir ilgi görmüş, üzerlerine pek çok çalışma yapılmıştır. Yedinci asra gelindiğinde Sahihayn’ın otoritesi mutlak olarak kabul görmüştür. Bunun neticesi olarak eserlerin otoriteleri müelliflerinin otoritesinin üzerini örtmüştür. Oysa hadis ilimleri açısından bakıldığında musanniflerin otoritesi, söz konusu eserlerin otoritesinden daha önemlidir. Musanniflerin otoritesi eserlerine almadıkları hadisler hakkında bir değerlendirme imkânı verirken, eserler ihtiva ettikleri hadisler dışındaki rivayetlerin değerlendirilmesi hususunda bir fikir verememektedir. Bu çalışmada eserlerin otoritesi ile birlikte musanniflerinin otoritesi irdelenerek, musanniflerin otoritesinin önemi ve eser karizması yerine musannif karizmasının daha mühim olduğu fikrinin yaygınlık kazanmasının önemi üzerinde durulmuştur.