Kent Mekânları ve Kimlik/Farklılık Sorunu

Abstract

Mekân ile kimlik/farklılık imgeleri arasında bir ilişkisellik hemen her zaman kurulmaktadır. Zira mekânlar sadece fiziki boyuta haiz değil, aynı zamanda, tarih, kültür, kimlik ve imgesel boyutları olan karmaşık ve çok yönlü yapılardır. Kentin mekânsal kartografyası içinde kentin sosyal, kültürel yüzeyini yansıtan kentsel mekânlar (sinemalar, eğlence yerleri, restoranlar, oteller, müzeler, galeriler, parklar vs.) birer kültürel birliktelik adası olmakla kalmayıp kentin tanımlayıcı gösterenleri, kültürel kimlikleri ya da tarihsel yüzlerini oluştururlar. Zira pek çok kent, kentteki belli mekânsal imgeler üzerinden tanınmakta, hatırlanmakta ve birer cazibe merkezi olarak geniş kalabalıkları kendine çekmektedir. Kitleleri bu yerlere çeken, toplayan şey aslında mekânın taşıdığı sosyo-kültürel derinlik, taşıdığı belleğe dair işaretler, üyelerine ve kente atfettikleri kimliksel öğelerdir. Müdavimler, bunları toplamak, mekân üzerinden varoluşsal tutamaklar yakalamak adına bu mekânları bir ev, barınak kılarlar. Bu yazıda, kent imgesi üzerinden, kentsel mekânların taşıdıkları kültürel, kimliksel belirleyiciliklere açıklık getirilmeye çalışılmaktadır.

A relationship between space and identity/difference is almost always established. This stems from the fact that spaces are not only physical entities but are complex and multi-faceted structures embodying historical, cultural, identification and imaginary dimensions. Urban spaces (cinemas, entertainment venues, restaurants, hotels, museums, galleries, parks, etc.) which reflect the city’s social and cultural surface in its spatial cartography are not merely the islands of cultural association but also form the city’s descriptive indications, cultural identities or its historical sides. Many cities are known for certain spatial imageries and remembered as a magnet attracting large crowds. What attracts the masses to these places actually is the city’s socio-cultural depth, signs of memory and identification elements ascribed to its members and to the city. In an attempt to collect them and turn them into the handles of existential space, natives turn these spaces into a “house”, “shelter”.  This paper will attempt to clarify cultural and identification decisiveness of urban spaces through city image.