Astım fare modelinde deksametazonun antiinflamatuvar etkisinin araştırılması

Abstract

Deneysel astım modeli oluşturduğumuz bu çalışmada steroid tedavisinin inflamasyona katılan mediatörler ve hava yolunda oluşan patolojik değişiklikler üzerine etkisini değerlendirmeyi amaçladık. Çalışmaya alınan BALB/c fareler 3 gruba ayrıldı. Grup 1’deki (kontrol grubu) farelere phosphate-buffered saline (PBS) uygulandı. Grup 2 ve 3’teki farelere ovalbumin(OVA) verilerek deneysel astım oluşturuldu. Grup 3’teki farelere deksametazon (DEX) enjekte edildi. Son DEX uygulamasından bir gün sonra tüm fareler servikal dislokasyonla öldürüldü. Bronkoalveoler lavaj (BAL) sıvısı ve akciğer doku örnekleri alındı. Örneklerin IL-4 ve IL-5 seviyeleri ölçüldü ve BAL sıvısında inflamatuvar hücre sayımı yapıldı. Grup 2’deki farelerin BAL sıvısında belirgin eozinofili saptandı. Eozinofil sayısı grup 3’te grup 2’ye nazaran istatistiksel olarak anlamlı derecede düşüktü (p< 0.001). Grup 2’de, bronş ve bronşiyollerin duvarları etrafında yangısal hücre infiltrasyonu, ödem ve hiperemi tespit edildi. Grup 3’teki farelerin akciğerleri normal histolojik görünümde idi. Akciğer dokusunda her iki sitokin düzeyi grup 2’de grup 1’e göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek idi (IL-4 için p< 0.003 ve IL-5 için p< 0.002). Grup 3’te her iki sitokin düzeyi grup 2’den anlamlı olarak düşük saptandı (IL-4 için p< 0.001 ve IL-5 için, p< 0.026). BAL sıvısında da her iki sitokin düzeyi grup 2’de grup 1’e göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek iken (IL-4 için p<0.004, IL-5 için p< 0.001), grup 3’te her iki sitokin düzeyinin grup 2’den düşük olduğu gözlendi, ancak istatistiksel olarakanlamlı fark tespit edilemedi (p> 0.05). Sonuç olarak, glukokortikoidlerin antiinflamatuvar etkilerini IL-4, IL-5 ve eozinofil oluşumunu inhibe ederek gösterdikleri düşünülmektedir.