NECİP FAZIL KISAKÜREK'İN TİYATROLARINDA KADIN KİMLİĞİ

Abstract

Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatının önemli şahsiyetlerinden biri olan Necip Fazıl Kısakürek (1905?1983), asıl şöhretini şairliğine borçludur. Oyun yazarlığı ve hikâyeciliği de onun edebi kudretini tamamlayan diğer sanat faaliyetleridir. Necip Fazıl Kısakürek, sanatkârlığının yanı sıra fikir ve aksiyon adamlığı ile de tanınır bilinir olmuştur. Necip Fazıl'ın sanatı, onun dünya tasavvuru çerçevesinde bir mahiyet kazanmakta, geliştirdiği ?tez?e uygun düşmektedir. Bunun izlerini hem şiirinde hem de tiyatro eserlerinde görmek mümkündür. İlk tiyatro eseri olan Tohum'dan (1935) başlayarak son yazdığı oyunlarına gelinceye dek Necip Fazıl hayata dair ?tez?ini açık veya örtülü tarzda yansıtmayı başat bir görev saymıştır. Necip Fazıl, piyeslerinde kadın karakterlere de dünya görüşü çerçevesinde bir figür olarak yer verir; ancak kadın karakterler, onun piyeslerinde merkezde yer almayıp dekoru tamamlayan yan bir figür olarak göze çarpmaktadır.

Necip Fazıl Kısakürek (1905?1983), who is one of the most important figures of the Republican Period of Turkish Literature, owes his fame to his poetry in fact. Being a playwright and a narrator also constitutes another side of him which completes his literary might. Alongside with his artistry, being an intellectual and activist is also one of the components that ensured him fame. His art gets formed in the framework of his world concept, thus is compatible with his argument. It is easy to trace this both in his poetry and plays. From his first play Tohum( Seed) (1935) to his last plays, Necip Fazıl esteemed it a first duty to reflect his concept of world implicitly or explicitly. Necip Fazıl, thus, places the female characters within his conceptual framework , however the female characters are never in the center, rather they are observed as walk-on players who just complete the setting.