HERPES SİMPLEX VİRÜSÜNE BAĞLI PERİFERİK FASİYAL PARALİZİDE İNTERFERON, STEROİD VE ASİKLOVİR ETKİNLİKLERİNİN KARŞILAŞTIRILMASI, DENEYSEL BİR HAYVAN ÇALIŞMASI

Abstract

Bu çalışmanın amacı, Herpes Simplex virüsü kullanılarak, deneysel hayvan modelinde oluşturulan periferik fasiyal paralizide steroid, asiklovir ve interferonun etkinliğini histopatolojik, elektrofizyolojik ve klinik olarak araştırmaktır. Tüm hayvanlara Herpes Simplex virüs (HSV) inokülasyondan önce genel anestezi sağlandı. 114 rata; steril şartlarda, sağ kulak kepçesi posterioruna 27 numara iğne yardımıyla çizik oluşturuldu. Çiziğin subkütan doku derinliğine ulaşması sağlandı. Oluşturulan çiziğin üzerine mililitresinde 1.7 X 107 olan KOS susu HSV Tip 1 den 25 mikromol sürülerek inoküle edildi. Periferik Fasiyal Paralizi (PFP) teşhisi hayvanın göz kırpma refleksinin, burun ve bıyık hareketlerinin kaybının değerlendirilmesi ile konuldu. PFP gelişimi elektrofizyolojik testleri ile doğrulandı. Tüm gruplar klinik düzelme, elektrofizyolojik testler ve histopatolojik verileri açısından karşılaştırıldılar. Elektrofizyolojik değerlendirmelerde sinir iletim hızı ve uyarıya cevapla gelişen birleşik kas amplitüdleri karşılaştırıldı. Histopatolojik incelemede fasiyal sinirde ödem, schwan hücre kromatolizisi ve vaküolar dejenerasyon değerlendirildi. Çalışmaya alman 114 rattan 62'sinde (%54,38) paralizi gelişti. 52 (%45, 62) 'sinde ise paralizi oluşmadı. PFP gelişen ratlar; kontrol, steroid, asiklovir ve interferon tedavi grupları olmak üzere dört gruba ayrıldı. Tedavi verilen grupların kendi aralarında ve kontrol grubu ile yapılan karşılaştırmalarında PFP'nin düzelme zamanlarının ve oranlarının istatistiksel olarak anlamlı olmadığı görüldü (p>0.05). Sinir iletim hızlarının ve verilen uyarıya birleşik kas amplitüdlerinin karşılaştırıldığı elektrofizyolojik değerlendirmelerde gruplar arası istatistiksel anlamlılık tespit edilemedi (p>0.05). Fasiyal sinirdeki ödem açısından, tedavi grupları ile kontrol grubu arasında yapılan karşılaştırmada istatistiksel olarak anlamlılık tespit edildi (p<0.05). Ancak histopatolojik olarak tedavi gruplarının kendi aralarındaki karşılaştırmalarda istatistiksel anlamlılık yoktu (p>0.05). Kemirgenlerin temporal kemik yapılarında fasiyal sinirin, insandaki gibi uzun ve dar bir kemik segmentte çevrelenmemesi, tedavi ve kontrol grupları arasında klinik iyileşme ve elektrofizyolojik testler bakımından belirgin farklılıkların ortaya çıkışını engellemiş olabilir. Ancak histopatolojik değerlendirmede kontrol grubuna göre tedavi gruplarında ödemin daha az olması viral periferik paralizilerde medikal tedavi yaklaşımlarının yararlı olabileceğini düşündürmektedir. Anahtar kelimeler: Fasiyal Paralizi, Herpes Simpleks Virüs, Steroid, Asiklovir, interferon 1