ÇANAKKALE SAVAŞLARININ MANEvi YÖNÜ

Abstract

Dünya milletler ailesinde Türk milletinin en bariz özelliklerinden birisi de savaşçılığıdır. At üstünde sürekli hayvaniarına otlak arayan göçebe Türkler, vatanlarını da bu vesileyle sürekli değiştirmişlerdir. Öyle ki Viyana önlerine kadar giderek nal şakırtılarını A vrupalılara dinletmişlerdir. Avrupa hakimiyeti pek uzun sürmemişti. Kanuni Sultan Süleyman' dan sonra mevzi galibiyetler bir kenara bırakılacak olursa sürekli toprak kayıplan olmuştur. Özellikle XX. Yüzyılın başında Trablusgarp ve Balkanların kaybıyla toprak kaybı hat safhaya ulaşmıştır. Emperyalist devletler, hasta adamdan bir parça et koparmak için birbirleriyle kıyasıya yanşmışlar. Türk'ü Anadolu'dan atmak, güzelim İstanbul'u Boğaztarla perçinleyerek kendi haris emellerine ulaşmak için sinsi planlarını uygulamaya koyulmuşlardır. ''İstanhul'a sahip olan dünyaya sahip olur "1 mantığıyla hareket ederek, daha az masraf ve daha kısa yolla Çanakkale Boğazından geçmeyi tasarladılar. Balkanlarda yerine göre tek kurşun bile patıatmadan Anadolu 'ya kaçan Türklerin bir daha önlerinde tutunamayacaklarııu saıunışlardı. Fakat sandıklan gibi olmadı. Türk'ü çelikleştiren ruh önünde eğilmişlerdir. Cemal Kutay'ın dediği gibi Çanakkale 'de Türk müdafaası; "maddenin ve tekniğin, ruh ve kahramanlık önünde, hakikaten dize geldiği yerdir