Yaş Tip Yaşa Bağlı Makula Dejenerasyonunda Ranibizumab Etkinliği: 2 Yıllık Sonuçlar

Abstract

Amaç: Yaş tip yaşa bağlı maküla dejenerasyonunda birinci ve ikinci yıl sonunda ranibizumab etkinliğini değerlendirmek, birinci veikinci yıl sonuçlarını başlangıç düzeyleriyle ve birbirleriyle karşılaştırmak.Gereç-Yöntem: Fırat Üniversitesi Göz Hastalıkları Polikliniği’nde Ocak 2011 ve Mart 2013 tarihleri arasında yaş tip YBMD tanısıylaintravitreal ranibizumab enjeksiyonu yapılan ve iki yıl boyunca düzenli olarak takip edilen 49 hastanın 63 gözü retrospektif olarakincelendi. Hastalara başlangıçta birer ay arayla üç doz intravitreal 0,05ml ranibizumab enjeksiyonu yapıldı. Daha sonra gerektikçeaylık enjeksiyon yapıldı. Birinci ve ikinci yıl sonundaki ortalama düzeltilmiş en iyi görme keskinliği ve ortalama santral foveal kalınlıkbaşlangıç düzeyiyle ve birbirleriyle karşılaştırıldı.Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 74.3±7,1 (60-83) idi. Hastaların 18’i kadın (%36.7), 31’i erkekti (%63.2). 63 gözün başlangıç dü-zeltilmiş en iyi görme keskinliği ortalama 0.7±0.9 LogMAR iken, birinci yıl sonunda 0.8±0.7 LogMAR olarak saptandı (p:0,5).Santralfoveal kalınlık başlangıçta 416±274 ?m olarak ölçülürken birinci yıl sonunda ortalama 311 ?m ±139 ?m olarak ölçüldü. Bir yıllık takipsonunda düzeltilmiş en iyi görme keskinliğinde başlangıca göre anlamlı artış izlenmezken (p:0.5) santral fovea kalınlıkta anlamlı azal-ma kaydedildi (p:0.003). Takibine ikinci yılda düzenli devam eden 25 hastanın 31 gözü başlangıç düzeltilmiş en iyi görme keskinliği0.8 ± 0.6 LogMAR olarak saptandı. İkinci yıl sonunda düzeltilmiş en iyi görme keskinliği ise 0.7 ± 1.0 LogMAR idi (p:0.94). Birincive ikinci yıl karşılaştırıldığında ise düzeltilmiş en iyi görme keskinliği değişmezken (p>0.5) foveal kalınlıkta anlamlı düşme (p=0.01)saptandı.Sonuç: Yaş tip YBMD’de intravitreal ranibizumab tedavisi anatomik düzelmeyi ve görme düzeyi stabilizasyonunu sağlayabilmektedir.