TÜRK SİNEMASINDA MODERN BİR ANLATI: SELMAN NACAR SİNEMASI

Abstract

Bu çalışma, Selman Nacar sinemasının modern sinema unsurlarıyla kurduğu ilişkiyi, Peter Wollen'ın "yedi erdem" ve "yedi günah" ikilemi üzerinden analiz etmektedir. Nacar'ın filmlerinde, klasik anlatı sinemasının şeffaflık, özdeşleşme ve kapalılık gibi geleneksel özelliklerinin nasıl dönüştürüldüğü; yerine ön plana çıkarma, yabancılaşma ve açıklık gibi çağdaş sinema erdemlerinin nasıl ikame edildiği incelenmiştir. Tezde, yönetmenin uzun plan sekans tercihleri ve diegesis içi gerçekçilik vurgusuyla Wollen'in "şeffaflık yerine ön plana çıkarma" erdemini ne ölçüde benimsediği ortaya konmuştur. Ayrıca karakterlerin etik çatışmalarının açık uçlu bırakılması, "kapalılık yerine açıklık" erdemini beslerken, izleyiciyi pasif tüketici olmaktan çıkarıp aktif bir yorumlayıcı konumuna taşımaktadır. Sessizlik ve diyalog balansı üzerinden yapılan görsel-işitsel analiz, "haz yerine rahatsızlık" ve "özdeşleşme yerine yabancılaşma" erdemlerinin Nacar sinemasının özünü oluşturduğunu göstermektedir. Buna karşılık, ana akım anlatının hız ve netlik arayışına tepki olarak sergilenen yavaş tempo, Wollen'ın "hız yerine derinlik" ilkesiyle örtüşmektedir. Sonuç olarak, Selman Nacar'ın filmografisi, modern sinemanın eleştirel dilini benimseyerek yedi erdem ile yedi günah arasındaki gerilimi izleyiciye yaşatmakta; böylece sinemada yeni bir deney düzlemi yaratmaktadır. Bu çalışma, hem Nacar'ın özgün anlatı stratejilerini hem de çağdaş sinema estetiğinin evrensel tartışmalarını akademik bir bakışla yorumlamayı amaçlamaktadır. Anahtar Kelimeler: Sinema, Modern Sinema, Anlatı Türleri, Selman Nacar

This study analyzes the relationship between Selman Nacar's cinema and the elements of modern cinema through the lens of Peter Wollen's dichotomy of the "seven virtues" and "seven sins." It examines how the traditional features of classical narrative cinema—such as transparency, identification, and closure—are transformed in Nacar's films and replaced by contemporary cinematic virtues such as foregrounding, alienation, and openness. The thesis reveals the extent to which the director embraces Wollen's virtue of "foregrounding instead of transparency," particularly through his preference for long takes and his emphasis on diegetic realism. Furthermore, the open-ended ethical dilemmas faced by the characters reflect the virtue of "openness instead of closure," inviting the viewer to become an active interpreter rather than a passive consumer. The audiovisual analysis conducted through the balance of silence and dialogue demonstrates that the core of Nacar's cinematic language lies in the virtues of "discomfort instead of pleasure" and "alienation instead of identification." In contrast to the mainstream narrative's pursuit of speed and clarity, Nacar's slow pacing aligns with Wollen's principle of "depth instead of speed." In conclusion, Selman Nacar's filmography adopts the critical language of modern cinema, allowing the viewer to experience the tension between the seven virtues and seven sins, thereby creating a new experiential dimension in cinematic storytelling. This study aims to interpret both Nacar's unique narrative strategies and the universal debates of contemporary film aesthetics from an academic perspective. Keywords: Cinema, Modern Cinema, Narrative Types, Selman Nacar