PEEK MATERYALLERİNİN FARKLI PARLATMA PROSEDÜRLERİ ALTINDA YÜZEY ÖZELLİKLERİNİN İNCELENMESİ

Abstract

PEEK ve PEKK gibi yüksek performanslı polimerler, son dönemde dental restorasyonlarda tercih edilmeye başlanmıştır. Bu çalışmanın amacı farklı içerikte PEEK (saf, nanoseramik dolduruculu, titanyumdioksit dolduruculu, cam fiber dolduruculu) ve PEKK materyallerinin çeşitli polisaj protokolleri sonrasında, kahve yaşlandırması öncesi ve sonrası olmak üzere yüzey pürüzlülüğü (Ra) değerlerini karşılaştırmak ve bu değerlendirmeyi SEM ve AFM analizleriyle desteklemektir. 400-800-1200 grit zımpara ile hazırlanan numunelere biri sadece zımparalama uygulamasını içeren kontrol grubu olmak üzere beş farklı polisaj protokolü uygulanmıştır. Sonrasında tüm numunelerin Ra değerleri profilometre ile ölçülerek yüzey morfolojileri SEM ve AFM ile değerlendirilmiştir. 5000 döngülük kahve yaşlandırması uygulanmış ve sonrasında tüm ölçümler tekrarlanmıştır. Elde edilen veriler materyal türü, polisaj protokolü ve kahve yaşlandırması işlemi gibi faktörlerin Ra üzerinde istatistiksel olarak anlamlı etkilere sahip olduğunu göstermiştir (p<0.05). Veriler, Multivariate ANOVA (MANOVA) ile değerlendirilmiş, anlamlı farklılıkların olduğu çoklu karşılaştırmalar Tukey HSD post hoc testleri ile yapılmıştır. Yaşlandırma öncesi sonrası ikili değerlendirmeler bağımlı örneklem t-testleri ile yapılmıştır. Farklı polisaj protokolleri ve kahve yaşlandırması işlemi, yüzey pürüzlülüğü üzerinde anlamlı farklılıklara neden olmuştur (p < 0.05). PMP protokolü, tüm materyaller arasında en etkili yüzey düzgünlüğünü sağlamıştır. SS ve TW gibi chairside polisaj protokolleri ise yaşlandırma işlemi sonrası yüzey bütünlüğünü koruma açısından daha fazla materyal grubunda istatistiksel başarı sağlamıştır. GFP grubu, tüm karşılaştırmalarda en yüksek yüzey pürüzlülüğü değerlerini göstererek yüzey kalitesi ve stabilitesi açısından en dezavantajlı materyal olmuştur. P,CP,TP,PK materyallerinin Ra değerleri ekstra polisaj protokolleri ve kahve yaşlandırması sonrası, klinik sınır olarak kabul edilen 0.2 µm'nin altında kalmış ve aralarındaki yüzey pürüzlülüğü farkları sınırlı düzeyde olmakla beraber çoğu durumda bu farklar istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p > 0.05). SEM ve AFM analizleri, yüzeyde oluşan mikroçatlak ve morfolojik düzensizlikleri doğrulamıştır.

High-performance polymers such as PEEK and PEKK have recently gained popularity in dental restorations. The aim of this study is to compare the surface roughness (Ra) values of different types of PEEK materials (unfilled, nanoceramic-reinforced, titanium dioxide-reinforced, and glass fiber-reinforced) and PEKK, following various polishing protocols, both before and after coffee thermocycling aging. Additionally, the evaluation is supported by SEM and AFM analyses. Specimens were prepared using 400, 800, and 1200 grit silicon carbide papers, and five different polishing protocols were applied, including a control group that underwent only grinding. Surface roughness (Ra) values of all specimens were measured using a profilometer, and surface morphology was evaluated through SEM and AFM analyses. Subsequently, all samples were subjected to coffee thermocycling for 5000 cycles, and all measurements were repeated. The obtained data demonstrated that material type, polishing protocol, and coffee aging had statistically significant effects on surface roughness (p<0.05). The data were analyzed using Multivariate ANOVA (MANOVA), and multiple comparisons in the presence of statistically significant differences were performed with Tukey HSD post hoc tests. Paired sample t-tests were used to evaluate pre- and post-aging measurements. Both polishing protocols and coffee thermocycling significantly affected surface roughness values (p < 0.05). Among all protocols, PMP provided the smoothest surfaces across all materials. Chairside polishing protocols such as SS and TW demonstrated greater statistical effectiveness in maintaining surface integrity after aging, particularly across more material groups. The GFP group consistently exhibited the highest Ra values in all comparisons, indicating the least favorable surface quality and stability. For the P, CP, TP, and PK materials, Ra values following additional polishing and aging remained below the clinically acceptable threshold of 0.2 µm. Although the surface roughness differences among these materials were mostly limited, they were not statistically significant in many cases (p > 0.05). SEM and AFM analyses confirmed the presence of microcracks and morphological irregularities on the surfaces.