MULTİPLE MENİNGİOMLARDA MN1 GEN OVEREKSPRESYONU VE TİPİK-ATİPİK MENİNGİOMLARLA KARŞILAŞTIRILMASI

Abstract

Meningiomlar araknoidal "cap" hücrelerinden köken alan, biyolojik davranışları çoğunlukla iyi huylu, yavaş büyüyen ekstraaksiyel tümörlerdir. Meningiom tanılı hastaların %10'undan az bir kısmında ise tümör multiple olarak izlenmektedir. Kadınlarda erkeklere göre 2/1-3/2 oranında daha sık görülürler. Bu tümörlerin etiyolojisinde travma, radyasyon, konjenital faktörler ve bazı malignensilerin predispozisyonu yer alır. Kromozom 22'de sporadik dengeli t(4:22) translokasyonunun kırık noktasında saptanmış bir gen olan MN1 (meningioma-1) geni, meningioma tümör baskılayıcı geni olarak tanımlanmıştır. Transkripsiyon aktivatörü olduğu düşünülen MN1 geninin hematopoetik sistem maligniteleri gelişiminde de rolü olduğu yönünde çalışmalar bulunmaktadır. Fakat bu genin meningiomlar ile ilişkisi hala çözülememiştir. Bu çalışmada multiple meningiomlara MN1 gen overekspresyonunun eşlik edip etmediği, diğer solid tipik ve atipik meningiomlar ile karşılaştırılarak multiple meningiomlarda MN1 gen overekspresyonunun etkisinin olup olmadığı ve nasıl bir rol oynadığının araştırılması planlandı. Çalışmaya 25 multiple meningiom, 25 tipik meningiom ve 19 atipik meningiom hastası dahil edildi. Bu üç grup; MN1 geni over ekspresyonu, yaş, cinsiyet, tümörün yerleşim yeri ve büyüklüğü, epileptik nöbet ve tümörün histopatolojik alt tipi yönleriyle incelendi. Çalışmaya dahil edilen 69 hastanın 49'u kadın, 20'si erkekti. İncelenen hastaların yaş ortalaması 59, ortalama tümör büyüklüğü ise 38x41 mm izlendi. Tümörün yerleşim yeri açısından 3 grupta da en fazla konveksite yerleşimi görüldü ve 9 hastada nöbet şikayeti mevcuttu. Hastaların 22'si WHO grade II, 47'si WHO grade I özellikteydi. Elde edilen veriler istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Çalışmamızın sonucunda kadın cinsiyette MN1 geni ekspresyonu anlamlı bulunmakla beraber multiple, atipik ve tipik meningiomlarda MN1 geni overekspresyonu skoruna göre yapılan değerlendirmelerde anlamlı bir farklılık izlenmedi. Hasta grupları ve MN1 geni ekspresyonu arasında istatistiksel olarak korelasyon görülmemiş olsa da çalışmamızdaki hastaların %62,3'ünde MN1 geni ekspresyonu gözlenmesi, meningiom gelişiminde MN1 geninin rolünün olabileceğini düşündürtmektedir. Yapılacak farklı çalışmalarla MN1 geni ile meningiom arasındaki ilişki daha iyi anlaşılacak ve bu çalışmalar hastalığın seyri ile tedavi algoritmalarında yeni değerlendirmelere yön verecektir. Anahtar kelimeler: Meningiom, Multiple meningiom, MN1 geniMeningiomas are slow-growing extraaxial tumors originating from arachnoidal cap cells, whose biological behavior is mostly benign. Less than 10%of patients with meningioma are followed as multiple. They are seen more frequently in women than in men at the rate of 2/1-3/2. The main causes considered in the etiology include trauma, radiation, congenital factors and predisposition of some malignancies. The MN1 (meningioma-1) gene, which is a gene detected at the break point of sporadic balanced t(4:22) translocation on chromosome 22, has been defined as the meningioma tumor suppressor gene. There are studies suggesting that the MN1 gene, which is thought to be a transcription activator, also plays a role in the development of hematopoietic system malignancies. However, the relationship of this gene with meningiomas has still not been resolved. In this study, it was planned to investigate whether MN1 gene overexpression accompanies multiple meningiomas, whether MN1 gene overexpression has an effect in multiple meningiomas and what kind of role it plays by comparing it with other solid typical and atypical meningiomas. 25 patients with multiple meningiomas, 25 typical meningiomas and 19 atypical meningiomas participated in the study. These three groups are; MN1 gene overexpression, age, gender, location and size of the tumor, epileptic seizure, and histopathological subtype of the tumor were examined. Of the 69 patients included in the study, 49 were female and 20 were male. The mean age of the patients examined was 59, and the mean tumor size was 38x41 mm. In terms of location of the tumor, the most convexity location was seen in all 3 groups and 9 patients had seizure complaints. Twenty-two of the patients were WHO grade II and 47 were WHO grade I. Obtained data were compared statistically. As a result of the study, although MN1 gene expression was significant in female gender, no significant relationship could be established in the evaluations made according to the MN1 gene overexpression score in multiple, atypical and typical meningiomas. Although there was no statistical correlation between patient groups and MN1 gene expression, the MN1 gene expression was observed in 62.3%of the patients in our study, suggesting that the MN1 gene may have a role in the development of meningioma. It is thought that the relationship between the MN1 gene and meningioma will be better understood with different studies to be done and these studies will guide new evaluations in the course of the disease and treatment algorithms. Keywords: Meningioma, Multiple meningioma, MN1 gene