Necip Fazıl Kısakürek’in Şiirlerinde “Hayat ve Ölüm” Trajedisi

Abstract

Necip Fazıl, Türk edebiyatının önemli şairlerindendir. Edebî hayatında derin kırılmalar yaşayan sanatçı, varlığını şiir iklimine derin izler bırakacak şekilde örgütler. Şiir, onun iç dünyasının bir aynasıdır. Şiirlerini modern ve mistik temellerle oluşturan şair, toplumsal sorunlardan olabildiğince uzaklaşır ve insanın bireysel varoluşunu sorgulayarak iç benliğine yönelir. Böylece sanatçı, hayatın kabalaşan ve sömürücü yönlerini şiirin içine sıkıştırır. Şaire göre insanın yaşam içinde oturduğu yer, bir trajedinin oynandığı sahnedir. Bu trajik sahnenin başoyuncuları ise hayat ve ölümdür. Şaire göre hayat, insana emanet edilmiş kutsal bir süreç ve insanı kaçınılmaz olana taşıyan tek gerçektir. Ölüm ise Necip Fazıl için hayatın karşısında çekilmiş karanlık bir settir. Çalışmamızda Necip Fazıl’ın şiirlerinde sık sık vurguladığı “hayat ve ölüm” trajedisi üzerinde durduk.

Necip Fazıl is one of the most important poets of Turkish literature. He, having undergone deep fractures in his literary career, sets his existence leaving deep traces on the poetical climate. Poetry is a mirror of his psyche. He builds his poetry upon modern and mystic foundations and he gets away from social problems a great deal questioning the individual existence of man and directs to the inner life. So, the artist takes the vulgar and exploiting aspects of life into his poetry. According to him, the place of man in life is the stage on which a tragedy is played. The protagonist and antagonist of this stage are life and death. For the poet, life is a sacred process gifted to man, and apart from this, is the only reality carrying man to the inevitable end. The death for Necip Fazıl, on the other hand, is a dark wall before life. This study examines the tragedy of “life and death” Necip Fazıl often emphasized in his poetry.