KIRGIZ TÜRKÇESİYLE TÜRKİYE TÜRKÇESİ AĞIZLARINDAKİ SÖZ VARLIĞI BENZERLİĞİ ÜZERİNE BİR DEĞERLENDİRME?

Abstract

Kırgız Türkçesi, Kıpçak grubunun Aral-Hazar koluna bağlı bir Türklehçesidir. Günümüzde kuzey ve güney olmak üzere iki ana ağız bölgesineayrılmış olan Kırgız Türkçesinin tarihî olarak dört gelişim dönemi vardır: I.VIII. yüzyıl arasını kapsayan dönemde Kırgızlar Yeniseyde yaşamaktadırlarve Kırgız Türkçesi Hakasça ve Tuvaca ile dil birliği içerisindedir. VIII.XIII. yüzyıl arasındaki dönemde Kırgız boyları Yukarı Yeniseyden batıyahareket etmişler, uzun süre Güney Altayda yaşamışlar ve böylece Altayca ileortak unsurlar oluşmuştur. Bu dönem özellikle Eski Uygur ve OğuzTürkçeleri ile bağlantılı olan bir dönemdir. XIV.XVI. yüzyıl arasınıkapsayan dönem, tarihî Kırgız Türkçesinin Tyan Şan (Tanrı Dağları)dönemidir. Bu dönemde Kırgız Türkçesi karakter kazanmaya başlamış, OrtaAsyadaki halkların dilleriyle kurduğu ilişki sayesinde söz varlığı ve dil bilgisi özellikleri oluşmuştur. XVI. yüzyıldan başlayan ve günümüze kadardevam eden dördüncü dönem ise Yeni Kırgız Türkçesi dönemi olarak dabilinir.