ADÂLETE YÖNELİK KUSURLAR KARŞISINDA İMAM MÜSLİM’IN METODU

Abstract

Hadis râviler aracılığıyla nakledilmiş ve bu râvilerin güvenilirliğini tespitte adâlet ve zabt temel koşul kabul edilmiştir. Bu bağlamda Müslim’in de (ö. 261/875) adâlet ve zabt unsurları açısından râvileri nasıl değerlendirdiğinin araştırılması elzemdir. Müslim İlel ve Rical ilminde otorite olarak görülmüş ve Cerh-Ta‘dîl âlimlerinden kabul edilmiştir. Kur’an’dan sonra Buhârî’nin (ö. 256/870) el-Câmi‘u’s-sahîh’i ile birlikte en sahih kaynak olarak kabul edilen İmam Müslim’in el-Câmi‘u’s-sahîh’i yanında el-Akrân, el-İhve ve’l-ahavât, Ma’rifetü ruvâti’l-ahbâr, et-Târîh ve el-İlelgibi ricâl ve cerh-ta‘dîlle ilgili kitapları bunun işareti olarak değerlendirilmiştir. Müslim’in râvileri tetkik ve tenkidi, günümüze kadar gelen Sahîh’inin Mukaddime’si, et-Tabakât, Kitâbu’l-künâ ve’l-esmâve et-Temyîzgibi diğer eserlerinde görülmektedir. Bunun yanında bu alanın kaynak eserlerinde de onun değerlendirmelerine yer verilmiştir. Bu çalışmada râvinin adâletine yönelik kusurlar arasında görülen kizb, fısk, bid‘at ve cehâlet karşısında İmam Müslim’in metodu incelenmeye çalışılmıştır.