POLİ-LAKTİK-KO-GLİKOLİK-ASİT (PLGA) BLOK GREFT VE OTOJEN DENTİN BLOK GREFT İLE VERTİKAL VE/VEYA HORİZONTAL OLARAK AUGMENTE EDİLEN ATROFİK ALVEOLER KRETLERDEKİ ALICI SAHALARIN VOLUMETRİK DEĞİŞİMLERİNİN İNCELENMESİ

Abstract

Alveoler kretlerde meydana gelen rezorpsiyon, implant destekli protetik rehabilitasyonların planlanmasını zorlaştırmakta ve ek cerrahi işlemleri gerekli kılmaktadır. Kemik augmentasyon teknikleriyle yeterli hacim ve genişlik sağlanması önem arz etmektedir. Bu çalışmada, otojen dentin blok ve PLGA+?-TCP içerikli alloplastik blok greftlerin atrofik alveoler kretlerdeki kemik kazanımına ve volumetrik değişimlerine etkisi retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Çalışmaya, horizontal ve/veya vertikal kemik kaybı bulunan 41 hastaya ait toplam 65 augmentasyon bölgesi dahil edilmiştir. PLGA blok greft (n=32) ve otojen dentin blok greft (n=33) ile yapılan augmentasyon işlemleri sonrası; operasyon öncesi ve operasyon sonrası 6. ay kontrollerinde alınan konik ışınlı bilgisayarlı tomografi (KIBT) görüntüleri üzerinden hacimsel ve horizontal değerlendirmeler yapılmıştır. Veriler, çene (maksilla/mandibula), bölge (anterior/posterior), yaş ve cinsiyet gibi değişkenler açısından da analiz edilmiştir. Tüm vakalarda t-PRF membranı bariyer olarak kullanılmıştır. Analizler sonucunda, PLGA grubunda ortalama hacim artışı % 48.48; horizontal genişlik artışı ise 1.84±1.04 mm olarak bulunmuştur. Dentin grubunda ise bu değerler sırasıyla % 49.04 ve 2.08±0.96 mm olarak ölçülmüştür. Her iki grupta da augmentasyon öncesine kıyasla anlamlı kazanımlar sağlanmış, ancak gruplar arası fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0.05). Yaş, cinsiyet, çene gibi değişkenlerin kemik kazanımı üzerinde anlamlı etkisi saptanmamıştır. Yalnızca dentin blokta posterior bölgede, anterior bölgeye göre anlamlı düzeyde daha fazla horizontal kemik artışı görülmüştür. Dentin grubunda 2, PLGA grubunda ise 5 hastada komplikasyon görülmüş; her iki grupta da uygulanan ek tedavilerle tüm olgular tamamen iyileşmiştir. Her iki grupta da herhangi bir nörolojik komplikasyon görülmemiştir. Gruplar arasında komplikasyon açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. PLGA blok greftler, biyouyumlu yapıları ve şekillendirilebilir özellikleriyle dikkat çekerken; otojen dentin greftler, ikinci cerrahi sahaya ihtiyaç duyulmaması, osteoindüktif potansiyeli ve düşük rezorpsiyon oranlarıyla avantaj sunmuştur. Literatürde, PLGA blok greftler ile dentin blok greftleri doğrudan karşılaştırmalı olarak değerlendiren çalışmalara ulaşılamamıştır. Bulgular, her iki greftin de minimal invaziv, güvenli ve etkili alternatifler sunduğunu ortaya koymuştur. Gelecekte yapılacak daha geniş örneklemli, uzun dönem takipli çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır. Bu sayede, PLGA ve dentin blok greftlerin uzun dönem stabiliteleri, rezorpsiyon oranları ve implant başarısı üzerindeki etkileri daha güçlü biçimde değerlendirilebilecektir.Resorption occurring in the alveolar ridge complicates the planning of implant-supported prosthetic rehabilitations and necessitates additional surgical procedures. Achieving sufficient bone volume and width through bone augmentation techniques is of critical importance. In this study, the effects of autogenous dentin block and PLGA+?-TCP-containing alloplastic block grafts on bone gain and volumetric changes in atrophic alveolar ridges were retrospectively evaluated. A total of 65 augmentation sites from 41 patients with horizontal and/or vertical bone loss were included. Following augmentation procedures performed with PLGA block grafts (n=32) and autogenous dentin block grafts (n=33), volumetric and horizontal evaluations were conducted using cone-beam computed tomography (CBCT) images obtained preoperatively and at 6 months postoperatively. Data were also analyzed in relation to variables such as jaw (maxilla/mandible), region (anterior/posterior), age, and gender. A t-PRF membrane was used as a barrier in all cases. The analysis revealed that the mean volume increase was 48.48%, and horizontal width gain was 1.84±1.04 mm in the PLGA group. In the dentin group, these values were 49.04% and 2.08±0.96 mm, respectively. Both groups showed significant improvements compared to pre-augmentation values; however, the difference between the groups was not statistically significant (p>0.05). Variables such as age, gender, and jaw type did not have a significant effect on bone gain. A significantly greater horizontal bone increase was observed in the posterior region compared to the anterior region only in the dentin block group. Complications were observed in 2 patients in the dentin group and 5 patients in the PLGA group; all cases were fully resolved with additional treatments, and no neurological complications were noted in either group. There was no statistically significant difference between the groups in terms of complications. PLGA block grafts stood out due to their biocompatibility and moldable properties, while autogenous dentin grafts offered advantages such as the absence of a secondary surgical site, osteoinductive potential, and low resorption rates. No studies directly comparing PLGA and dentin block grafts have been identified in the literature. The findings indicate that both grafts provide minimally invasive, safe, and effective alternatives. Further studies with larger sample sizes and long-term follow-up are needed to better evaluate the long-term stability, resorption rates, and implant success of PLGA and dentin block grafts.