İNGİLİZCE DERSİNDE BİREYSEL VE GRUPLA DİJİTAL ÖYKÜ OLUŞTURMANIN AKADEMİK BAŞARIYA, TUTUMA VE KALICILIĞA ETKİSİ (BİR KARMA YÖNTEM ARAŞTIRMASI)

Abstract

Bu araştırmanın genel amacı, İngilizce dersinde bireysel ve grupla dijital öyküleme uygulamalarının öğrencilerin akademik başarılarına, derse yönelik tutumlarına ve öğrenmedeki kalıcılığına etkisini incelemek; aynı zamanda öğrencilerin bu uygulamalara dair görüşlerini belirlemektir. Karma araştırma yaklaşımıyla yürütülen bu çalışma, açıklayıcı sıralı desen doğrultusunda hem nicel hem de nitel verilerle desteklenmiş, çok boyutlu bir etkililik değerlendirmesi yapılmıştır. Doğu Anadolu Bölgesindeki bir il merkezinde bulunan bir devlet ortaokulunda gerçekleştirilen araştırmanın çalışma grubunu, 7. sınıfta öğrenim gören toplam 63 öğrenci oluşturmuştur. Uygulama süreci her grup için 12 hafta boyunca yürütülmüş, haftalık ders saatleri içinde dijital öyküleme temelli etkinliklerle desteklenmiştir. Çalışmanın nicel boyutunda yarı deneysel desen kullanılmış ve araştırma üç grup üzerinden yürütülmüştür: bireysel dijital öyküleme uygulanan deney I grubu, grupla dijital öyküleme uygulanan deney II grubu ve mevcut öğretimin sürdürüldüğü kontrol grubu. Her grup için 21 öğrenci araştırmaya dâhil edilmiştir. Her üç gruptaki öğrenciler, araştırmacı tarafından geliştirilen İngilizce Akademik Başarı Testi ile Aydoğmuş ve Kurnaz (2017) tarafından geliştirilen Ortaokul İngilizce Dersi Tutum Ölçeğinden alınan öntest, sontest ve kalıcılık testleri aracılığıyla değerlendirilmiştir. Elde edilen veriler Shapiro-Wilk testi, eşli gruplar t-testi, tek yönlü ANOVA, ANCOVA, Kruskal-Wallis H ve Mann-Whitney U testleri kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırmanın nitel boyutunda durum çalışması ve buna bağlı olarak açıklayıcı sıralı desen kullanılmıştır. Araştırmanın nitel boyutu için deney I ve deney II gruplarından amaçlı örnekleme yöntemlerinden maksimum çeşitlilik örneklemesi kullanılarak toplamda 30 öğrenci araştırmaya dâhil edilmiştir. Bireysel ve grupla dijital öyküleme uygulamalarına ilişkin öğrenci görüşlerini ortaya koymak amacıyla yarı yapılandırılmış görüşme formları, haftalık öğrenme günlükleri ve gözlem formlarından yararlanılmıştır. Veriler içerik analizi tekniğiyle değerlendirilmiş, uygulama sürecine ilişkin öğrenci deneyimleri çok yönlü biçimde ele alınmıştır. Araştırma sonucunda, bireysel dijital öyküleme uygulamasının öğrencilerin hem akademik başarılarını hem de İngilizce dersine yönelik tutumlarını anlamlı düzeyde artırdığı tespit edilmiştir. Grupla dijital öyküleme uygulanan öğrencilerde anlamlı bir başarı artışı gözlemlenmiştir fakat tutum açısından anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Kontrol grubunda ise hem başarı hem de tutum açısından anlamlı düzeyde bir gelişim yaşanmıştır. Hem başarı hem tutum açısından deney ve kontrol grupları arasında deney grupları lehine anlamlı farklılık bulunmasına rağmen bilginin kalıcılığı bakımından bu gruplar arasında anlamlı bir farka rastlanmamıştır. Genel olarak bu araştırma, dijital öyküleme yönteminin hem bireysel hem de grupla uygulamalarla öğrencilerin akademik ve duyuşsal gelişimlerini desteklediğini ortaya koymuştur. Ancak öğrenme kalıcılığı ve tutum gelişimi açısından bireysel ve grupla uygulamalar arasında farklılıklar bulunduğu, bu farkların öğrencilerin katılım düzeyleri, görev dağılımı, motivasyon kaynakları ve sosyal etkileşim gibi çok boyutlu değişkenlerle ilişkili olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmanın nitel boyutunda dijital öykülemenin öğrencilerin bilişsel ve duyuşsal özellikleri üzerinde genel olarak olumlu etkileri olduğu fakat uygulamada bazı zorluklarla karşılaştıkları tespit edilmiştir. Dijital öyküleme yaklaşımının, doğru planlandığında ve sınıf ortamının teknik koşulları sağlandığında, öğretim sürecini zenginleştiren ve öğrencilerin üretken katılımını teşvik eden etkili bir yöntem olduğu görülmektedir.The main aim of this study is to determine the effects of individual and group-based digital storytelling practices in English language courses on students' academic achievement, attitudes toward the course, and retention of learning. Additionally, the study aims to explore students' perceptions regarding these instructional practices. Conducted within a mixed-methods study framework, the study employs an explanatory sequential design, integrating both quantitative and qualitative data to provide a multidimensional evaluation of instructional effectiveness. The study was carried out at a public secondary school located in a provincial city in the Eastern Anatolia Region of Turkey. The study sample consisted of 63 seventh-grade students. The intervention was implemented over a 12-week period and was integrated into regular weekly class hours through digital storytelling-based activities. In the quantitative phase of the study, a quasi-experimental design was employed, involving three groups: experimental group I: students engaged in individual digital storytelling; experimental group II: students engaged in group-based storytelling, and control group: students receiving traditional instruction. Each group included 21 students. Pre-tests, post-tests, and retention tests were administered using the English Academic Achievement Test developed by the researcher, and the Attitude Scale toward Middle School English Course developed by Aydoğmuş and Kurnaz (2017). Quantitative data were analysed using Shapiro-Wilk test, paired samples t-test, one-way ANOVA, ANCOVA, Kruskal-Wallis H test, and Mann-Whitney U test. For the qualitative phase, a case study approach was adopted, in line with the explanatory sequential design. Using maximum variation sampling, a total of 30 students from Experimental Groups I and II were selected for in-depth analysis. Data were collected through semi-structured interview forms, weekly learning journals, and observation forms to capture student experiences and perceptions regarding the digital storytelling process. The qualitative data were analysed using content analysis, offering a rich, multidimensional perspective on students' experiences during the implementation process. As a result of the study, it was found that individual digital storytelling significantly improved students' academic achievement as well as their attitudes towards the English course. Significant improvement in achievement was observed among students who applied group digital storytelling, although no meaningful difference was found in terms of attitude. In the control group, however, significant improvements were observed in both achievement and attitude. While there were significant differences between the experimental and control groups in favor of the experimental groups in both achievement and attitude, no significant difference was found between these groups regarding the retention of knowledge. Overall, this study revealed that digital storytelling, whether implemented individually or in groups, supports students' academic and affective development. However, differences were found between individual and group implementations in terms of learning retention and attitude development. These differences were concluded to be associated with multidimensional variables such as students' level of participation, task distribution, sources of motivation, and social interaction. In the qualitative dimension of the study, it was determined that digital storytelling had generally positive effects on students' cognitive and affective characteristics, although some challenges were encountered during implementation. When properly planned and supported by the necessary technical conditions in the classroom, the digital storytelling approach appears to be an effective method that enriches the instructional process and promotes active student engagemen