KBY'li hastalarda, farklı hipertansif tedavi yöntemlerinin endotelyal fonksiyonlara olan etkisinin biyokimyasal parametrelerle incelenmesi

Abstract

Kronik böbrek yetmezliğinde hipertansiyon, hipervolemi ve üremik toksinler endotel disfonksiyonuna neden olarak hızlanmış ateroskleroza yol açmaktadır. Renal replasman tedavisi almakta olan kronik böbrek yetmezlikli hastaların büyük çoğunluğu hipertansif ve hipervolemiktir. Bu iki risk faktörü en önemli mortalite nedeni olarak kabul edilmektedir. Antihipertansif ilaç alarak normotansif hale gelen hastalarda beş yıllık yaşam beklentisi %40-50'lerde iken, sıkı volüm kontrolüyle normotansiyon sağlananlarda ise on yıllık yaşam beklentisi %70'lere çıkmaktadır.GEREÇ ve YÖNTEM: Çalışma grupları, kontrol grubu (n=30), hemodiyalize giren ve sıkı volüm kontrolü uygulanarak normotansif olan hasta grubu (HDvk) (n=30) ve hemodiyalize giren ve antihipertansif ilaç kullanarak normotansif olan hasta grubu (HDilaç) (n=30) şeklinde oluşturuldu. Tüm gruplarda, von Willebrand factor (VWF), D-Dimer, nitrik oksit (NO), homosistein ve rutin biyokimya parametrelerine bakıldı.BULGULAR: HDilaç grubunun iki diyaliz arası kilo alımı, HDvk uygulanan gruba göre anlamlı olarak yüksek olmasına rağmen (p<0,001), HDilaç'ın tansiyonu kabul edilebilir değerler içindeydi. Ancak, vWf düzeyi ve D-dimer düzeyleri HDvk uygulanan hemodiyaliz hastalarında, HDilaç uygulanan hastalara göre düşük düzeydeydi.SONUÇ: Sonuç olarak, diyaliz hastalarında yüksek kan basıncını antihipertansif ilaçlarla tedavi etmeye çalışmak, bozuk olan endotel fonksiyonlarını düzeltmemektedir. Sıkı volüm kontrolüyle, hastaların hipertansiyonları daha iyi kontrol altına alınabilirken, endotel fonksiyonları da oldukça iyi korunabilmektedir.