Primer Stabilitesi Olmayan İmplantların Osseointegrasyonu Üzerine Stronsiyum Ranelatın Etkileri

Abstract

Amaç Bu araştırmanın amacı, primer stabilizasyon sağlanmadan sıçan tibialarına yerleştirilen titanyum implantların osseointegrasyonu üzerinde oral sistemik stronsiyum ranelat uygulamasının etkilerini değerlendirmektir. Kemik dokusu üzerindeki etkileri bilinen ve bifosfonatlara benzer mekanizmalara sahip olan stronsiyum ranelatın, primer stabilizasyonun bulunmadığı koşullarda kemik-implant temasını (BIC) artırabileceği hipotezi araştırılmıştır. Gereç ve Yöntemler Sıçanlar, her birinde 11 hayvan bulunan dört eşit gruba ayrılmıştır: primer stabilizasyonlu kontrol grubu (PS+) (n = 11), primer stabilizasyonlu ve 625 mg/kg stronsiyum ranelat uygulanan grup (PS+STR) (n = 11), primer stabilizasyonsuz kontrol grubu (PS–) (n = 11) ve primer stabilizasyonsuz, 625 mg/kg stronsiyum ranelat uygulanan grup (PS–STR) (n = 11). Deney gruplarında yer alan hayvanlara 625 mg/kg dozunda stronsiyum ranelat günlük olarak oral gavaj yoluyla uygulandı; diğer gruplara deney süresince herhangi bir ek tedavi verilmedi. On dört günlük deneysel periyodun sonunda, implantların kemik-implant temas (BIC) düzeyleri ters tork analizi kullanılarak biyomekanik olarak değerlendirildi. Bulgular PS– gruplarında, PS+ gruplarına kıyasla anlamlı derecede daha düşük BIC değerleri elde edildi (P < 0.05). PS(+)-stronsiyum uygulanan grupta BIC değerleri, PS(+) grubuna göre daha yüksekti (P < 0.05). Primer stabilizasyonun bulunmadığı koşullarda uygulanan stronsiyum ranelatın BIC değerlerinde sayısal bir artışla sonuçlanmış olsa da bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (P < 0.05). Sonuç Bu çalışma, primer stabilizasyonun BIC için önemli bir faktör olduğunu ortaya koymakta ve primer stabilizasyon sağlandığında stronsiyum ranelatın BIC değerlerini artırma potansiyeline sahip olduğunu ortaya koymaktadır.

Objectives This investigation aimed to examine the effect of oral systemic strontium ranelate on the osseointegration of titanium implants placed in rat tibias without primary stabilization. It was hypothesized that strontium ranelate, which has functions similar to those of bisphosphonates (whose effects on bone tissue are known), may increase bone-implant connection (BIC) without primary stabilization. Materials and Methods The rats were divided into four coequal groups with 11 rats in each group: a primary stabilization control group (PS+) (n = 11), a strontium ranelate-administered (625 mg/kg) group with primary stabilization (PS+STR) (n = 11), a control group without primary stabilization (PS-) (n=11), and a strontium ranelate administered (625 mg/kg) group without primary stabilization (PS+STR) (n = 11). A 625 mg/kg dose of strontium ranelate was administered daily by means of oral gavage to the experimental groups; no supplemental therapy was provided to the other groups throughout the experiment. At the end of the fourteen-day experimental period, the BIC values of the implants were biomechanically measured using reverse torque analysis. Results Lower BIC values were detected in the PS-groups than in the PS+ groups (P < 0.05). The BIC values were higher in the PS(+)-strontium-administered group than in the PS(+) group (P < 0.05). Although strontium administration without primary stability resulted in a numerical increase in BIC values, this difference was not statistically significant (P > 0.05). Conclusion This study shows that primary stabilization is an important factor for BIC, and it can be concluded that strontium ranelate can increase BIC with primary stabilization.