MİDENİN BENİGN LEZYONLARI İLE MALİGN TÜMÖRLERİNİN AYIRIMI VE MALİGN TÜMÖRLERİN TİP TAYİNİNDE P53 VE Kİ-67'NİN DEĞERİ

Abstract

Mide karsinomlarının en sık görülen maligniteler arasında yer alması yanısıra benign mide lezyonları da tüm toplumlarda yaygın olarak ortaya çıkmaktadırlar. Her iki tip mide lezyonunun histolojik özellikleri ile bazı histokimyasal ve immünohistokimyasal özelliklerini belirlemeyi amaçladığımız bu çalışmada, Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Patoloji Anabilim Dalı Laboratuvarı'na 1992-1998 yıllan arasında gelen materyallerden seçilen 48 mide karsinomu ile 49 benign lezyona ait örnekler değerlendirildi. Malign örnekler intestinal ve diffîiz tip adenokarsinomlara ait olup, benign lezyonların tümünü atrofik veya yüzeyel olarak tanımlanan kronik gastritler oluşturuyordu. Ayrıca bazı örneklerde intestinal metaplazi ve displazi, asıl lezyona eşlik ediyordu. Benign ve malign tüm olgularda, değişik miktarlarda ve histokimyasal olarak farklı boyanma özelliklerine sahip, mukus mevcuttu. Yine histokimyasal boyamada görülen Helicobacter pylori, benign olguların % 57.1 ve malign olguların % 45.8'inde saptandı. İmmünohistokimyasal yöntem olarak p53 ve Ki-67 için boyama yapıldı. p53 sadece karsinomlarda pozitif boyanma gösterirken ( % 47.9 ), Ki-67 hem malign ( Ki-67 indeksi: % 25.1±16.8;3.7 ) hem de benign ( % 7.6±4.2;0.8 ) lezyonlarda pozitif boyanma gösterdi. Ki-67 indeksleri, benign olgularla karşılaştırıldığında malign olgularda ve p53 negatif karsinomlarla karşılaştırıldığında pozitif olanlarda anlamlı derecede daha yüksekti. Sonuç olarak, immünohistokimyasal uygulama sonucu p53 protein birikiminin belirlenmesinin, tek basma mide karsinomu için pek yararlı olamayacağı; Ki-67 işaretleme indeksinin ise, benign ile malign olguların ayrılmasında ve p53 ile birlikte kullanıldığında yüksek proliferatif aktiviteye sahip tümörlerin belirlenmesinde yararlı olabileceği sonucuna varıldı.