FURKASYON BÖLGESİNDE DENEYSEL OLARAK OLUŞTURULAN PERFORASYONLARIN ASİT VE NÖTR ORTAMLARDA FARKLI MİNERAL TRİOKSİT AGREGATE İLE TEDAVİSİ SONRASI BAĞLANMA DAYANIMININ DEĞERLENDİRİLMESİ

Abstract

Bu çalışmanın amacı, maksiller birinci molar dişlerin furkasyon bölgesinde oluşturulan yapay perforasyonların, asidik ve nötr pH ortamlarında farklı biyoseramik esaslı MTA materyalleriyle tedavisi sonrası elde edilen itme bağlanma dayanımlarını değerlendirmektir. Toplam 60 adet maksiller birinci molar diş, üç farklı materyal grubuna (NeoPutty, Angelus MTA, PD White MTA) ve her biri iki pH alt grubuna (asidik ve nötr) ayrılmıştır. Standart perforasyonlar oluşturulan örnekler ilgili materyallerle tamir edilerek 37°C'de 4 gün inkübe edilmiş, ardından itme testi uygulanmış ve kırık tipleri kaydedilmiştir. İstatistiksel analiz sonucunda, bağlanma dayanımı üzerinde materyal türünün anlamlı etkisi olduğu belirlenmiştir (p<0.05), fakat pH ortamının ve materyal x ortam etkileşiminin etkisi anlamlı bulunamamıştır (p>0.05). Çalışmanın bulgularına göre PD White MTA en yüksek, Angelus MTA ise en düşük bağlanma dayanımını göstermiştir. NeoPutty asidik ortamda daha yüksek sonuçlar göstermiş olsa da bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0.05). Ayrıca tüm gruplarda en yaygın kırık tipi mikst olup, kırık tipi dağılımında gruplar arasında anlamlı fark saptanmamıştır (p>0.05). Sonuç olarak, bağlanma dayanımında en belirleyici faktörün kullanılan materyal olduğu görülmüştür.

The aim of this study was to evaluate the push-out bond strength of different bioceramic-based MTA materials used to repair artificially created furcation perforations in maxillary first molar teeth under acidic and neutral pH conditions. A total of 60 extracted maxillary first molars were randomly assigned to three material groups (NeoPutty, Angelus MTA, and PD White MTA), each further divided into two subgroups based on pH condition (acidic and neutral). Standardized furcation perforations were created, the samples were repaired with the respective materials, and incubated at 37°C for 4 days. Subsequently, push-out bond strength tests were performed and failure modes were recorded. Statistical analysis revealed that material type had a significant effect on bond failure (p<0.05), but the differences in pH and material x medium transfer were not significant (p>0.05). Based on the operating characteristics, PD White MTA had the highest bond strength, while Angelus MTA had the lowest. Although the NeoPutty acid analyses showed higher results, this difference was not significant (p>0.05). Furthermore, the most common fracture type in all groups was mixed, and there was a significant difference between the fracture type and overall perspectives (p>0.05). Consequently, the material bond strengths were found to be the most significant factor.