Intravitreal ranibizumab ınjection in the treatment of refractory diabetic macular edema

Abstract

Amaç: Refrakter diyabetik maküla ödemi (DMÖ)nde intravitreal ranibizumab enjeksiyonunun etkinliğini değerlendirmek. Gereç ve Yöntem: Refrakter DMÖ olan 43 hastanın 58 gözü çalışmaya alındı. Hastaların ortalama yaşı 61.60±8.72 yıldı. Hastala- ra birer ay arayla 3 doz 0.5 mg intravitreal ranibizumab enjeksiyonu uygulandı. Hastaların enjeksiyon öncesi ve enjeksiyon sonrası en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri (EDGK) ve optik koherens tomografi (OKT) görüntüleri kaydedildi. Bulgular: Hastaların ortalama takip süreleri 8.4 aydı. Ortalama EDGK tedavi öncesi ve tedavi sonrası sırasıyla 0.87±0.40 logMAR,ve 0.84±0.42 logMAR olarak idi. Tedavi öncesi ve sonrası EDGKndeki değişim anlamlı değildi (p>0.05).Onbir gözde (%18.96) 3 doz enjeksiyon sonrası 1. ayda görme keskinliklerinde 1 sıra (5 harf) ve üzerinde artış saptandı. Kırkbir gözde (%70.70) görme keskinliği stabil kaldı. Altı gözde (%10.34) ise görme keskinliğinde düşüş saptandı. Ortalama santral maküla kalınlığı (SMK) enjeksiyon öncesi ve sonrası sırasıyla 528.27±111.31 ve 450.34±128.29 ?m olarak hesaplandı. SMKndaki azalma ortalama 77.93±127.11 ?m idi ve anlamlıydı (p<0.001). Üç doz enjeksiyon sonrası 1. ayda 38 gözde (%65.52) enjeksiyon öncesine göre OKTde maküla ödeminde azalma saptandı, 10 gözde (%17.24) maküla ödeminde değişiklik olmadı, 10 gözde (%17.24) ise maküla ödeminde artış saptandı. Sonuç: Ranibizumab enjeksiyonlarının görme düzeyini olmasa da maküla ödemini anatomik olarak iyileştirdiği gözlendi. Bu has- talardaki foveal fotoreseptör hasarı veya hastaların kötü kan şekeri regülasyonu ile ilişkili olabilir.