DENEYSEL DİYABETİK RETİNOPATİ RAT MODELİNDE BEVACİZUMAB VE RAMUCİRUMAB'IN ETKİSİNİN KARŞILAŞTIRILMASI

Abstract

Bu çalışmanın amacı; streptozosin ile oluşturulmuş deneysel diyabetik rat modelinde ramucirumab ve bevacizumab'ın etkisini karşılaştırmaktadır. Çalışmada 40 adet, 8-10 haftalık, Sprague Dawley cinsi erkek rat rasgele seçilerek her grupta 10 rat olacak şekilde dört gruba ayrıldı. Kontrol grubuna deney başında intraperitoneal (i.p) sadece 0,1 M sodyum-sitrat uygulandı. Sham, Bevacizumab ve Ramucirumab gruplarında deney başlangıcında 60 mg/kg dozunda streptozosin 0,1 M sodyum-sitrat tamponunda çözdürülerek i.p tek doz uygulandı. Sham grubuna deney sonuna kadar herhangi bir işlem yapılmadı. Bevacizumab ve Ramucirumab gruplarına deneyin 12. haftasının başında sırasıyla 2,5 mg/kg bevacizumab ve 8 mg/kg ramucirumab ip uygulandı. On iki hafta sonunda 28 rat dekapite edilip her iki gözleri enükle edildi. Sham grubu sıçanlarda retinada damar sayıları ve neovaskülarizasyon Kontrol, Bevacizumab ve Ramucirumab gruplarına göre önemli derecede artmıştı. Sham, Bevacizumab ve Ramucirumab gruplarında retinal ganglion tabakasında kapiller damarlarda hyanilizasyon bulgularına rastlandı. Sham grubu ile karşılaştırıldığında Kontrol, Bevacizumab ve Ramucirumab gruplarında VEGFA düzeyi istatistiksel anlamlı olarak daha düşüktü (sırasıyla p: 0.023, p: 0.020, p: 0.023). Sham grubu ile karşılaştırıldığında Kontrol, Bevacizumab ve Ramucirumab gruplarında SOD düzeyi istatistiksel anlamlı olarak daha fazlaydı (sırasıyla p: 0.002, p: 0.003, p: 0.002). Sham grubu ile karşılaştırıldığında Kontrol, Bevacizumab ve Ramucirumab gruplarında IL-1? düzeyi istatistiksel anlamlı olarak daha düşüktü (sırasıyla p: 0.002, p: 0.009, p: 0.025). Kontrol grubu ile karşılaştırıldığında Bevacizumab ve Ramucirumab gruplarında IL-1? düzeyi anlamlı olarak daha yüksekti (sırasıyla p: 0.048, p: 0.013). TGF?1 düzeylerinde gruplar arasında istatistiksel anlamlı farklılık görülmedi. Çalışmamızda elde ettiğimiz bulgular; deneysel diyabetik retinopati modelini oluşturduğumuzu göstermekte olup, ramucirumabın bevacizumaba göre histopatolojik ve biyokimyasal olarak DRP bulgularında daha iyi bir iyileştirme yaptığını göstermektedir. Anahtar Kelimeler: Deneysel Diyabetik Retinopati, Anti-VEGF, Bevacizumab, Ramucirumab

The aim of this study; compares the effect of ramucirumab and bevacizumab in an experimental diabetic rat model induced with streptozocin. In the study, 8-10 weeks old 40 male Sprague Dawley rats were randomly selected and divided into four groups with 10 rats in each group. Only 0.1 M sodium-citrate was administered intraperitoneally (i.p) to the Control group at the beginning of the experiment. In Sham, Bevacizumab and Ramucirumab groups, 60 mg/kg streptozosin was dissolved in 0.1 M sodium-citrate buffer at the beginning of the experiment and i.p. was administered as a single dose. Sham group did not take any action until the end of the experiment. Bevacizumab and Ramucirumab groups were administered 2.5 mg/kg bevacizumab and 8 mg/kg ramucirumab ip, respectively, at the beginning of the 12th week of the experiment. At the end of 12 weeks, 28 rats were decapitated and both eyes were enucleated. Retinal vessel numbers and neovascularization were significantly increased in Sham group rats compared to Control, Bevacizumab and Ramucirumab groups. In the Sham, Bevacizumab and Ramucirumab groups, hyanilization findings were observed in the capillary vessels in the retinal ganglion layer. VEGFA levels were statistically significantly lower in the Control, Bevacizumab, and Ramucirumab groups compared to the Sham group (p: 0.023, p: 0.020, p: 0.023, respectively). SOD levels were statistically significantly higher in the Control, Bevacizumab and Ramucirumab groups compared to the Sham group (p: 0.002, p: 0.003, p: 0.002, respectively). Compared to the Sham group, IL-1? levels were statistically significantly lower in the Control, Bevacizumab and Ramucirumab groups (p: 0.002, p: 0.009, p: 0.025, respectively). IL-1? levels were significantly higher in the Bevacizumab and Ramucirumab groups compared to the control group (p: 0.048, p: 0.013, respectively). There was no statistically significant difference between the groups in TGF?1 levels. The findings we obtained in our study; shows that we have established an experimental diabetic retinopathy model and shows that ramucirumab provides a better improvement in DRP findings histopathologically and biochemically than bevacizumab. Keywords: Experimental Diabetic Retinopathy, Anti-VEGF, Bevacizumab, Ramucirumab