Demir eksikliği anemisinde oral ve parenteral (İntramüsküler) demir tedavisi

Abstract

AMAÇ: Demir eksikliği anemisi (DEA) olan çocuklarda oral ve parenteral (intramüsküler, i.m.) demir tedavisinin etkinlik, yan etki ve hasta uyumu yönünden karşılaştırılması. GEREÇ VE YÖNTEM: Hastalar, uygulanacak tedavi yöntemine göre oral (ODTG, n=30) ve parenteral PDTG, n=22) demir tedavi grupları olarak ikiye ayrıldı. Çalışma 40 hasta ile tamamlandı (her iki grupta 20 'şer hasta). PDTG, oral demir tedavisinin uzun zamanlı oluşunu (en az üç ay) gerekçe göstererek kabul etmeyen annelerin çocuklarından oluşturuldu. Hastaların tam kan ve serum demir değerleri 0., 1. ve 3. aylarda olmak üzere üç kez; sağlıklı çocukların ise bir kez çalışıldı. Tedavi olarak; ODTG 'ndaki hastalara oral demir 2+ (Ferrous sulfate) 6/mg/kg/gün (3 ay) ve PDTG 'ndakilere ise total demir gereksinimlerine göre intramüsküler demir (Ferric III hydroxide polymaltose, 8-10 gün) verildi. BULGULAR: ODTG'undaki hastaların %33.3 (10/30)'nde tedaviye uyumsuzluk ve %26.7 (8/30)'nde de yan etkiler görülürken, PDTG 'ndaki hastaların daha düşük bir kısmında (%9.1, 2/22) uyumsuzluk ve yan etki (% 13.6, 3/22) görüldü. Kontrol, ODT ve PDT gruplarının (başlangıç, 1. ve 3. aylardaki) Hb (ortalama±SD, g/dL) ve ferritin (ortalama±SD, ng/mL) değerleri sırası ile şöyle bulundu: kontrol Hb /ferritin: 13.1±0.62 / 66.1±29.5; ODTG Hb /ferritin: 7.9±l.l / 2.6±2.4, 11.2±1.2 / 20.3±14.5, 13.3±0.5 / 63.1±16.8; PDTG Hb: 7.5±1.1 / 3.8±3.1, 10.7±0.9 / 102.7±32.1, 12.9±1 / 42.3±22.5. SONUÇ: Bu sonuçlara göre, DEA 'nin tedavisinde ODT ve PDT eşit etkilidirler; ancak PDT'nin ODT'ne göre tedavi süresinin kısalığı, yan etki ve hasta uyumu yönünden üstünlükleri vardır.