Biseps tendon patolojisi bulunan hastalarda klinik testler ile ultrasonografi bulgularının korelasyonunun araştırılması

Abstract

Amaç: Biseps tendonunun uzun başına ait patolojiler omuz ağrısının sık görülen nedenlerinden biridir. Klinik pratikte bu patolojilerin değerlendirilmesinde Speed, Yergason ve Uppercut gibi provokatif testler sıklıkla kullanılmaktadır. Ancak bu testlerin tanısal doğrulukları konusunda literatürde farklı sonuçlar bildirilmiştir. Bu çalışmanın amacı, omuz ağrısı ile başvuran hastalarda Speed, Yergason ve Uppercut testlerinin biseps tendon patolojilerini saptamadaki tanısal performansını ultrasonografi ile karşılaştırarak değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya omuz ağrısı şikâyeti ile başvuran 100 hasta dahil edildi. Tüm hastalara fizik muayene kapsamında Speed, Yergason ve Uppercut testleri uygulandı. Ardından tüm katılımcılar ultrasonografi ile değerlendirilerek biseps tendonuna ait tendinit, kılıf sıvısı, dejenerasyon ve subluksasyon gibi patolojiler araştırıldı. Klinik testlerin tanısal performansı duyarlılık, özgüllük, pozitif olabilirlik oranı, negatif olabilirlik oranı, pozitif tahmin değeri, negatif tahmin değeri, doğruluk ve eğri altında kalan alan (AUC) hesaplanarak değerlendirildi. Ayrıca testlerin tek başına ve kombinasyon halinde tanısal değerleri karşılaştırıldı. Bulgular: Ultrasonografik değerlendirmede katılımcıların %81'inde biseps tendon patolojisi saptandı. Klinik testler arasında Speed testi %73 duyarlılık ve %79 özgüllük ile en yüksek duyarlılığa sahip test olarak bulundu (AUC: 0,76). Yergason testi %33 duyarlılık ve %95 özgüllük ile en yüksek özgüllük değerine sahipti ve pozitif olduğunda tanıyı güçlü biçimde destekledi. Uppercut testi ise %58 duyarlılık ve %79 özgüllük ile orta düzey tanısal performans gösterdi (AUC: 0,69). Test kombinasyonları değerlendirildiğinde Speed ve Uppercut testlerinin birlikte kullanımı duyarlılığı %83'e yükseltirken, üç testin birlikte pozitif kabul edilmesi durumunda duyarlılık %91'e ulaşmış ancak özgüllük %50'ye düşmüştür. Sonuç: Speed, Yergason ve Uppercut testlerinin biseps tendon patolojilerini saptamadaki tanısal performansları orta düzeydedir. Speed testi daha yüksek duyarlılığı ile patolojiyi saptamada öne çıkarken, Yergason testi yüksek özgüllüğü ile pozitif olduğunda tanıyı destekleyici bir test olarak değerlendirilebilir. Uppercut testi ise tek başına sınırlı tanısal değere sahip olmakla birlikte diğer testlerle birlikte kullanıldığında tanısal katkı sağlayabilir. Bu bulgular, klinik testlerin tek başına tanı koydurucu yöntemler olarak kullanılmaması gerektiğini ve kesin tanı için ultrasonografi gibi görüntüleme yöntemleri ile desteklenmiş bütüncül bir değerlendirme yapılmasının önemini göstermektedir.Objective: Pathologies related to the long head of the biceps tendon are among the most common causes of shoulder pain. In clinical practice, provocative tests such as Speed, Yergason, and Uppercut are frequently used in the evaluation of these pathologies. However, different results have been reported in the literature regarding the diagnostic accuracy of these tests. The aim of this study is to evaluate the diagnostic performance of the Speed, Yergason, and Uppercut tests in detecting biceps tendon pathologies in patients presenting with shoulder pain, by comparing them with ultrasonography. Materials and Methods: The study included 100 patients presenting with shoulder pain. All patients underwent Speed, Yergason, and Uppercut tests as part of their physical examination. Subsequently, all participants were evaluated with ultrasonography to investigate biceps tendon pathologies such as tendinitis, sheath fluid, degeneration, and subluxation. The diagnostic performance of the clinical tests was assessed by calculating sensitivity, specificity, positive likelihood ratio, negative likelihood ratio, positive predictive value, negative predictive value, accuracy, and area under the curve (AUC). Additionally, the diagnostic values of the tests individually and in combination were compared. Results: Ultrasonographic evaluation revealed biceps tendon pathology in 81% of participants. Among the clinical tests, the Speed test had the highest sensitivity with 73% sensitivity and 79% specificity (AUC: 0.76). The Yergason test had 33% sensitivity and 95% specificity, yielding the highest specificity, and strongly supported the diagnosis when positive. The Uppercut test demonstrated moderate diagnostic performance with 58% sensitivity and 79% specificity (AUC: 0.69). When test combinations were evaluated, using the Speed and Uppercut tests together increased sensitivity to 83%, while considering all three tests positive increased sensitivity to 91%, but specificity dropped to 50%. Conclusion: The diagnostic performances of the Speed, Yergason, and Uppercut tests in detecting biceps tendon pathologies are moderate. While the Speed test stands out for its higher sensitivity in detecting pathologies, the Yergason test, with its high specificity, can be viewed as a supportive test when positive. Although the Uppercut test has limited diagnostic value alone, it can contribute diagnostically when used in combination with other tests. These findings indicate that clinical tests should not be used as standalone diagnostic methods and emphasize the importance of a comprehensive assessment supported by imaging methods such as ultrasonography for definitive diagnosis.