BENAZEPRİL HİDROKLORÜR VE VALSARTAN'IN RAT GRUPLARINDA RASTGELE MODELLE TASARLANAN MCFARLANE FLEBİ ÜZERİNDE YAŞAYABİLİRLİĞE ETKİSİ

Abstract

Bu deneysel çalışmada, McFarlane dorsal random patern flep modeli kullanılarak benazepril hidroklorür, valsartan ve bu iki ajanın kombinasyonunun flep yaşayabilirliği üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Araştırmada, hem histopatolojik hem de makroskopik değerlendirmeler yapılmıştır. Deney hayvanlarına oral yolla uygulanan farmakolojik ajanların, flep dokusunda oluşturduğu değişiklikler, ödem, inflamasyon, nekroz, polimorf nüveli lökosit infiltrasyonu parametreleri üzerinden değerlendirilmiştir. Histopatolojik incelemede, hem benazepril hem de valsartan gruplarında inflamasyon, ödem ve nekroz skorlarında anlamlı düşüş saptanmış; bu bulgular özellikle kombine uygulama grubunda belirgin hale gelmiştir. Bu durum, her iki ajanın antiinflamatuvar ve antioksidan etkilerinin sinerjistik bir fayda sağladığını düşündürmektedir. Makroskopik değerlendirmede ise ortalama yaşayan flep alanında artış gözlenmiş olmasına rağmen bu artış istatistiksel anlamlılık düzeyine ulaşmamıştır. Elde edilen veriler, renin-anjiyotensin sistemini hedefleyen farmakolojik ajanların, flep yaşayabilirliğini artırabilecek potansiyele sahip olduğunu ortaya koymaktadır. Bu çalışma, benazepril ve valsartanın özellikle birlikte kullanıldığında, cerrahi fleplerin vasküler dayanıklılığını artırarak iskemi-reperfüzyon hasarına karşı koruyucu etki gösterebileceğini desteklemektedir. Bununla birlikte, makroskopik bulgularda istatistiksel anlamlılık saptanmamış olması, sonuçların dikkatli yorumlanmasını gerektirmektedir. Sonuç olarak, bu çalışma RAS inhibitörlerinin cerrahi flep modellerinde umut verici ajanlar olabileceğini göstermektedir. Ancak, bulguların klinik uygulamaya uyarlanabilirliğini değerlendirmek amacıyla daha büyük örneklemli, farklı türlerde flep modelleriyle desteklenmiş ve biyokimyasal parametrelerin de dâhil edildiği ileri çalışmaların yapılması gerekmektedir. Anahtar Kelimeler: Benazepril, Valsartan, Flep Canlılığı, McFarlane Flep, İskemi-Reperfüzyon Hasarı, Renin-Anjiyotensin-Aldodteron (RAS) İnhibitörleri, Histopatoloji, Makroskopik Değerlendirme

In this experimental study, the effects of benazepril hydrochloride, valsartan, and their combination on the viability of random-pattern flaps were investigated using the McFarlane dorsal flap model in rats. Both histopathological and macroscopic assessments were conducted. Changes in the flap tissue due to the pharmacological agents administered orally to the experimental animals were evaluated based on edema, inflammation, necrosis, and polymorphonuclear leukocyte infiltration parameters. Histopathological analysis revealed a significant reduction in inflammation, edema, and necrosis scores in both the benazepril and valsartan groups. These improvements were more prominent in the combined therapy group, indicating a synergistic effect due to their anti-inflammatory and antioxidant properties. Although an increase in the average viable flap area was observed macroscopically, this increase did not reach statistical significance. The findings suggest that pharmacological agents targeting the renin-angiotensin system (RAS) have potential in enhancing flap viability. This study supports that benazepril and valsartan, particularly when used in combination, may improve vascular resilience in surgical flaps and provide protection against ischemia-reperfusion injury. Nevertheless, the absence of statistically significant macroscopic findings requires cautious interpretation. In conclusion, this study indicates that RAS inhibitors may be promising agents in surgical flap models. However, further advanced studies with larger sample sizes, involving different flap models and incorporating biochemical parameters, are necessary to evaluate their clinical applicability. Keywords: Benazepril, Valsartan, Flap Viability, McFarlane Flap, Ischemia-Reperfusion Injury, Renin-Angiotensine-Aldosterone Inhibitors, Histopathology, Macroscopic Evaluation