TEOLOJİK SÖYLEMDE SEMBOLiK ÖGELERiN YERİ

Abstract

'Tanrı" kavramı ve çevresinde oluşan problemler teolojinin temel sorunlan arasında yer almaktadır. Tann, mutlak varlık oluşu nedeniyle ampirik alanın dışında; bütün sonlulan sonsuz derecede aşması sebebiyle de "büsbütün başka"1 dır. Öyleyse bütün bütün beşeri biliş düzeylerini, daha açık konuşmak gerekirse insan tecrübesini aşan "büsbütün başka" bir Tannyı bilmek ve hakkında söz söylemek nasıl mümkün olacaktır. Yani ben Allah'ı nasıl bilebilir ve başkalanna anlatabilirim? Eğer insan için, Tann hakkında hiçbir bitişsel düzeyden söz edemeyeceksek, bu durumda "Tann" terimini ifade edilemez, irrasyonel bir alana itmiş olmayacak mıyız? Bütün bunlar beşeri olanın tanrısal olandan söz ederken karşılaştığı problemlerden yalnızca bazılarıdır. Bu durumda Tanrı'nın yalnızca aşkın boyutuna yapılan aşırı vurgu, sonuçta Tannyı insanlardan sonsuz derecede tecrit edecektir. Böyle bir Tann "benim dualarıma cevap veren", her zaman ve her yerde "hazır" olan ve bana "şah damanından daha yakın bir Tann" olamaz. Bu nedenle bunun aşılabilmesinde, Tanrı·nın insanın varoluşsal boyutuyla olan ilişkisine yapılacak bir vurgu, problemin aşılmasına yönelik bir girişim için ilk adım olabilir.