KRONİK İRİSİN UYGULAMASININ OBEZ SIÇANLARDA OKSİDATİF STRES PARAMETRELERİ ÜZERİNE ETKİSİ

Abstract

Oksidatif stres, nörolojik ve kardiyovasküler hastalıklar başda olmak üzere birçok metabolik hastalığın patogenezinde rol oynar. Oksidatif stres, beyaz yağ dokunun birikmesini uyarararak ve ayrıca yemek tüketimini de değiştirerek obeziteye neden olabilmektedir. Oksidatif stresin preadiposit hücrelerde proliferasyona, farklılaşmaya ve olgun yağ hücrelerinde büyümeye neden olduğunu ifade eden hem invitro hem invivo çalışmalarla gösterilmiştir. Artan obezite prevalansını azaltmak için, düzenli fiziksel aktivite, ad libitum gıda alımı, öğün ikameleri, mikro besin takviyesi ile meyve ve sebzelerin diyetle alımını içeren geniş bir strateji yelpazesi önerilmektedir. Egzersiz ile kilo vermenin oksidasyon belirteçlerini azalttığı, antioksidan savunmayı artırdığı ve obezite ile ilişkili patolojik risk faktörlerini azalttığı belgelenmiştir. Fakat egzersiz hormonu olarak bilinen irisinin, obezite ile meydana gelen oksidatif stres parametleri üzerine etkileri ise tam olarak anlaşılamamıştır. Irisinin akut etkisinin, enerji harcamasında ve oksidatif metabolizmada çok önemli roller oynadığı bilinmektedir. Bu tez çalışması ile obez dişi ve erkek sıçanlara uygulanan irisin hormonunun oksidatif stres parametleri üzerine olası rolünün belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışmada, Sprague-Dawley ırkı dişi ve erkek sıçan olacak şekilde 2 ana grup kullanılmıştır. Her iki grup da kontrol, irisin, obez ve obez+irisin (her grup için n=10) gruplarını içeren 4 alt gruba ayrılmıştır. Obez ve obez+irisin grubundaki yetişkin dişi sıçanlara ortalama 14 hafta, erkek sıçanlara ise 22 hafta boyunca %60 kcal'lik yüksek yağlı diyetle beslenme yapılarak obezite modeli oluşturulmuştur. Daha sonra irisin ve obez+irisin grubunda yer alan tüm dişi ve erkek sıçanlara mini-ozmotik pompa aracılığı ile 28 gün boyunca subkutanöz irisin (100 ng/kg/gün) salınımı gerçekleştirilmiştir. Çalışma sonunda tüm dişi ve erkek hayvanlar dekapite edilerek kan numuneleri alınmış ELISA (Enzyme- Linked Immunosorbent Assay) yöntemiyle TAS, TOS, GSH ve SOD seviyeleri incelenmiştir. Yapılan bu tez çalışması ile toplam antioksidan ve toplam oksidan sistem üzerine irisin hormonunun antioksidanlar yönünde olumlu bir etki göstermesi egzersiz sırasında meydana gelen olumlu katkının arkasında irisin hormonun önemli bir rolünün olduğunu göstermektedir. Aynı şekilde obez gruplarda azalan antioksidanlar (GSH, SOD) üzerine irisin uygulamasının tedavi edici nitelikte rol oynaması yine egzersizin olumlu etkilerine irisin hormonunun aracılık edebileceğini ortaya koymaktadır.Oxidative stress plays a role in the pathogenesis of many metabolic diseases, especially neurological and cardiovascular diseases. Oxidative stress can cause obesity by stimulating the accumulation of white adipose tissue and also by altering food consumption. It has been shown by both invitro and invivo studies that oxidative stress causes proliferation, differentiation and growth in mature fat cells in preadipocyte cells. To reduce the increasing prevalence of obesity, a wide range of strategies are recommended, including regular physical activity, ad libitum food intake, meal replacements, micronutrient supplementation, and dietary intake of fruits and vegetables. Weight loss with exercise has been documented to reduce oxidation markers, increase antioxidant defense, and reduce pathological risk factors associated with obesity. However, the effects of irisin, known as the exercise hormone, on the oxidative stress parameters that occur with obesity are not fully understood. It is known that the acute effect of irisin plays very important roles in energy expenditure and oxidative metabolism. In this thesis, it was aimed to determine the possible role of irisin hormone applied to obese female and male rats on oxidative stress parameters. Two main groups of Sprague-Dawley female and male rats were used in the study. Both groups were divided into 4 subgroups including control, irisin, obese and obese+irisin (n=10) groups. An obesity model was created by feeding adult female rats in the obese and obese+irisin groups with a 60% kcal high-fat diet for an average of 14 weeks and male rats for 22 weeks. Then, subcutaneous irisin (100 ng/kg/day) was released by mini-osmotic pump to all female and male rats in irisin and obese+irisin groups for 28 days. At the end of the study, all female and male animals were decapitated and blood samples were taken and TAS, TOS, GSH and SOD levels were examined by ELISA (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay) method. With this thesis study, the positive effect of irisin hormone on the total antioxidant and total oxidant system in the direction of antioxidants shows that irisin hormone has an important role behind the positive contribution that occurs during exercise. Likewise, the therapeutic role of irisin application on decreasing antioxidants (GSH, SOD) in obese groups also reveals that irisin hormone may mediate the positive effects of exercise.